این هوا ...من...آسمان ...پنجره...

همه اینها خودم را به یاد خودم می آورد...

خوشه های درد... رنج های سرد...

و دوباره این منم کنار پنجره و هنوز درگیر خیال تو...

یه عکس غمگینشو میزاشتی

.سیراب شدم
از همه چیز از همه کس از همجا
مهم نیست همسایه ها چی میگن نبود تو مهمه و این شاهد اتاقم پنجره
تمام زخمهای تنم رو بخشیدم
و سالهاست دستهام به امید سلامتی تو رو به آسمونه
زیر هر آسمونی که هستی نفس منی
یا حق ...