گفت: کم بسته‌ی تو بودم و حالا کمتر

گفت دنیا به خودش می‌پیچد تا محشر



گفت: تا در نشکسته‌ست، به جای نیزه

بر گلویت بنشین تا لب خشک مادر…



گفت: تا در نشکسته‌ست بیا جای زهر…

خون دل خورده‌ی من! پاره‌ی تن! پاره جگر!



گفت: ای غنچه‌ی نشکفته‌ی من خوب بخواب

خواند: لالا لالا لا… پرپر پرپر پر…



گفت: ای کاش تو را باز ببیند زهرا

گفت: ای کاش مرا باز ببینی حیدر!



آن طرف همهمه‌ی مبهم هیزم‌ها بود

این طرف زمزمه‌ی خواهش یک پیغمبر:



إِنَّمَا فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی*، دیوار!

إِنَّمَا فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی، ای در!

الّلــهُمَّ صَــلِّ عَــلی مُـحَـمَّـد وَ آلِ مُـحَـمَّـد وَ عَـجِّل فَـرَجَـهُـم

. . . می خواستم بگویم بیایید برای مادرانی که اسیر خاکند فاتحه ای بخوانیم،دیدم هیچ مادری اسیر خاک نمی شود،مادر همیشه آسمانی است،همیشه . . .

اوشون جزو بعضیا نبودن،امام زاده بودن.