منم همینجور..............

منم مجبورتون نکردم.. من فقط از قانونی ک وضع شده و همچنین از حریم خصوصی صحبت کردم.. و اینکه چرا باید باشه!
نمیدونستم هم خدا رو میخواید هم خرما ... هم میخواید دنبال نکنید و هم میخواید ارسالاشونو ببینید... خب اگه اینجوری میشه برید انجامش بدین....
شما رو ب خیر و ما رو ب سلامت

آقا فرشاد ممنون بابت جواب اما منظور من از اون دیدگاه مقایسه ایران با آمریکا یا سایت شما با سایتای اونوری نبود بلکه با اون مثال خواستم بگم که همیشه تو هر کاری تعامل طرفین باعث کیفیت بالاتر و پیشرفت بهتر.

شما چیزایی رو می بینید که ما نمی بینیم از طرفی فکر می کنم ما کاربرا هم تو تعامل با همدیگه نکاتی رو متوجه می شیم و دیدگاهایی داریم که از چشم شما پنهونه

اگه در بعضی موارد که سلیقه کاربر هم نقش داره با کاربر بازخورد داشته باشین نتیجه بهتری می گیرین

اگه هم بنا به مشغله یا هر مسئله دیگه ای کاربر و نظرش براتون مهم نیست که به قول شما تکرار، بیفایده هست

بهتره بگی کپی پیسته دنبالررررررررررر

باشه دلیلی نمیبینم که بحثو ادامه بدم شماهم شاد باشی

چند جمله هم از مادر عروس
سایه تون کم نشه

داستانی که در زیر نقل می شود، مربوط به دانشجویان ایرانی است که دوران سلطنت «احمدشاه قاجار» برای تحصیل به آلمان رفته بودند و آقای «دکتر جلال گنجی» فرزند مرحوم «سالار معتمد گنجی نیشابوری» برای نگارنده نقل کرد:

چاره ای نداشتیم. همۀ ایرانی ها دور هم جمع شدیم و گفتیم ما که سرود ملی نداریم و اگر هم داریم، ما به یاد نداریم. پس چه باید کرد؟ وقت هم نیست که از نیشابور و از پدرمان بپرسیم. به راستی عزا گرفته بودیم که مشکل را چگونه حل کنیم. یکی از دوستان گفت: اینها که فارسی نمی دانند. چطور است شعر و آهنگی را سر هم بکنیم و بخوانیم و بگوئیم همین سرود ملی ما است. کسی نیست که سرود ملی ما را بداند و اعتراض کند.ما هشت دانشجوی ایرانی بودیم که در آلمان در عهد «احمد شاه» تحصیل می کردیم. روزی رئیس دانشگاه به ما اعلام نمود که همۀ دانشجویان خارجی باید از مقابل امپراطور آلمان رژه بروند و سرود ملی کشور خودشان را بخوانند. ما بهانه آوریم که عدۀ مان کم است. گفت: اهمیت ندارد. از برخی کشورها فقط یک دانشجو در اینجا تحصیل می کند و همان یک نفر، پرچم کشور خود را حمل خواهد کرد، و سرود ملی خود را خواهد خواند.


عمو سبزی فروش! . . . بله
سبزی کم فروش! . ... .. .. بله
سبزی خوب داری؟ . . بله
خیلی خوب داری؟ .. . . بله
عمو سبزی فروش! . . . بله
سیب کالک داری؟ .. . . بله
زال زالک داری؟ . . . . . بله
سبزیت باریکه؟ .. . . . . بله
شبهات تاریکه؟ .... . . . . بله
عمو سبزی فروش! . . . بله


اشعار مختلفی که از سعدی و حافظ می دانستیم، با هم تبادل کردیم اما این شعرها آهنگین نبود و نمی شد به صورت سرود خواند.
بالاخره من [دکتر گنجی] گفتم: بچه ها، عمو سبزی فروش را همه بلدید؟ گفتند: آری.
گفتم: هم آهنگین است و هم ساده و کوتاه. بچه ها گفتند: آخر عمو سبزی فروش که سرود نمی شود.
گفتم: بچه ها گوش کنید! و خودم با صدای بلند و خیلی جدی شروع به خواندن کردم: «عمو سبزی فروش... بله. سبزی کم فروش... بله. سبزی خوب داری؟ . .. . بله» فریاد شادی از بچه ها برخاست و شروع به تمرین نمودیم.
بیشتر تکیۀ شعر روی کلمۀ «بله» بود که همه با صدای بم و زیر می خواندیم. همۀ شعر را نمی دانستیم. با توافق هم دیگر، «سرود ملی» به این صورت تدوین شد:

خواهش میشه ...نه پول دادم خریدمش پ چی فکر کردی ..کاری نکن برات جوک بسازمااااااا