کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چُست و چابک.
با دو پای کودکانه،
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از سر جو،
دور می گشتم ز خانه.
 
، می شنیدم از پرنده
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی.
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا، شاد بودم

سلام

" مــُــطی " به عربی میشه " اُلـآغ " ها ...! ... صرفا گفتم در جریـان باشیند ... ... ...

چه زيبا فرمود امام سجاد عليه السلام:
خدایا! من در کلبه فقیرانه خود، چیزی دارم که تو در عرش کبریائی ات نداری. من چون تو خدائی را دارم ولی تو همچون خودت را نداری!
تو خدايي داري كه مايه آرامش دل من هم هست،مايه اطمينان من هم هست . . .

با نگاه خیس به نغمه ی دلم گوش میدهم

ایا این داستان واقعیست؟

و من نیز خرسندو مسرور از همراهی شما ارکیده جانم
آقا ارش

نغمه دل ممنون

من و نغمه جان یه جا دیگه مشاعره داریم آرش جان !
نمیگم که !

خوش بگذره اركيده جان
سهم ما از جام وجهان همين است وبس...