. . .همونروز نشستم دو دو تا چارتا كردم ... اگه ميگي خدا ارحم الراحمينه ، تو كه بنده شي چرا نيستي ؟ اگه ميگي ستار العيوبه ، تو
چرا كار كرده و نكرده منو تو بوق و كرنا ميكني ... چرا تهمت ميزني ، چرا نديده غيب ميگي ؟ چرا ؟ اين چراها منو كشوند به كنج
اتاق ... سجاده ام رو از خان پر بركت نماز جماعتشون بي بهره كردم و چپيدم تو كنج اتاق ... اگه خدا ميخواد بخاطر اقتدا نكردنم
به بابا ، يه منفي بهم بده و مثبتامو كم كنه ، اگه ميخواد بخاطر ترك نماز جماعتم ، از صوابش كم كنه ، بذار بكنه . بذار اونم بشه يكي لنگه همونا كه فكر ميكنن تارك الصلات شدم . بذار بشه يكي لنگه اونا كه فكر ميكنن از سر تنبلي ، به خاطر اينكه هر چه
زودتر سر و ته نمازم رو بهم ميارم ، ميچپم كنج اتاق ... باكي نيست .

از اون روز كاسه ام رو ازشون جدا كردم و جدا جدا از خدا طلب رحمت كردم ، از اون روز كمتر خوردم تا بيشتر گير اونا بياد ... از
اونروز من خداي خودمو انتخاب كردم و اونا رو گذاشتم با خداي خودشون ... بذار خداي اونا درهاي رحمتش رو بروم ببنده ،
اشكالي نداره ... منم خداي خودم رو پيدا ميكنم ، حتما خداي منم يه دري داره كه بروي من باز كنه ... ديگه برام مهم نبود كه
پشت سرشون مستحبات بجا نيارم ، همونكه تو آينه وقتي مجذوب چهره خودم شدم ، وقتي ديدم خدا چه موهاي قشنگي بهم داده
، وقتي تو چين و شكن موهاي مواج بادمجونيم غرق شدم ، وقتي غرق شدم و از ته دل گفتم خدايا براي همه اينايي كه بهم دادي
شكرت ... اون ميشه مستحبات ... وقتيكه تو راه مدرسه ، تصادف كردم و زير چرخاي سنگين ماشين ، فلج نشدم و استخونام خرد
نشد ، دستامو بردم بالا و از ته دل خدا رو شكر كردم ، اين شد براي من بجا آوردن مستحبات .

. . . .