ی ِ زمانی بود ، وقتی تو دفترم می نوشتم و یکم ور میرفتم میشد بهش بگی شعر ...

اما این روزا ، این واژه ها ، اصلا انگاری بلد نیستن چطو چیده بشند تا باز شبیه ی ِ شعر دیده بشه ...

که شاید ی ِ روز خوب بیاد که چشمای ِ تو بخونند و بس ... !

ممنون بارانم دوست دارم گلم شرمنده نتم پریده بود

مرسی بیتا جان ...