زن و دريا....
در پيش هم نهادم و سنجيدم... طبع زن و طبيعت دريا را
چون هر دو را به چشم خرد ديدم...کم يافتم تفاوت آنها را
درياست پر مخاطره و زن هم....اين تو درک کرده ای و من هم
آری به هر تصادف نا مطلوب.....دريا کند تلاطم و زن آشوب
دريا و زن که هر دو به هم مانند....در حال خشم رحم چه ميدانند؟
گاهی رخ زن است و رخ دريا....همچون رخ دو وحشی وحشتزا
دريا همان دقيقه که آرام است....چيند زمينه از پی طوفانی
زن هم در آن زمان که آرام است....جويد بهانه از پی طغيانی
چيزی که اعتماد بر آن بيجاست....مهر زن و ملايمت درياست!!
دريا به روی صاف و درخشانش ... در کام خود فرو بردت آخر
زن با تبسم لب خندانش.....از بيخ و بن بر آوردت آخر
دريای خنده زن چو زنی خندان....دل را دهد فريب که گيرد جان
دريا که بوسه زد به لب ساحل....کم کم شکست سخره ساحل را
زن هم به بوسه از تو ربايد دل....تا رفته رفته بشکند آن دل را
زان بوسه نا گزير بود ساحل....زين بوسه نيز چاره ندارد دل
موج استوار نيست به جای خود....مانند زن به عهد و وفای خود
دريا ز شور عشق رخ ماهی....هم بی قرار باشد و هم بی خواب
زن نيز بهر چهره دلخواهی....گردد دلش چنان دل دريا آب
دريا اگر که عشق نميورزد....قلبش چو قلب زن ز چه ميلرزد؟
باران گر اعتبار به دريا داد....اشکی هم اعتبار زن افزايد
در قلب زن هر آنکه مقامی خواست...دل را دلاورانه به دريا زد
شد غرق تا به قيمت جان دريافت...کانجا نميتوان در و گهر يافت
دريا و زن چو منظره ای زيبا....از دور هر دو اند تماشايی
نزديکتر چو پيش گذاری پا....گويی کجاست آن همه زيبايی؟
آيد به ديده زشت چو زيبا,ليک....بايد ز دور ديد نه از نزديک

حیاکن....من خطرناکم ها