شنیده اید که می‌گویند آرد راکم کم اضافه کنید، بعداگر کم بود مجددا یک مشت دیگر آرد بریزید؟

هیچوقت نشده یکیشان دربیاید و بگوید کلی آرد بریزید اگر اضافی شد، بردارید.

می‌دانید؟ نمی‌شود آردِریخته را برداشت. باتخم مرغ و شیر و شکر وهزار کوفت دیگر قاطی میشود.
نیست می شود.نابود می شود.

رابطه های ما هم همیناست. از کم شروعش کنید.

یکباره که نزدیک آدمهابشوید، دیگر نمی‌شودازشان دور شد.

نه شماتاب می آورید و نه او.

راه رفته را نمی شودبرگشت. زود نزدیک نشوید.

تمام مزه این راه به طمأنینه گامهاست…

نيكي ..

خعلي اصن عشخ ِ

یه کِش اونقدری کِش میاد که بضاعتشه ،

بعدش از یه جائی به بعد دیگه نمیتونه ،

نه که نخواد ؛

نمیتـونه ،

در میره , میخوره تو چش و چالمون!

این جریان خیلی از آدماست ها

آدمها را بیشتر از تحملشون تحت فشار قرار ندیم ..

رلفاش ُ دیدم

.اما همیشه که قرار نیست اینجور بماند ،

بالاخره یک روزی می آید حتما" ، یک دنیایی میشود که همه خوبند ،

همه خوشحالند ، همه خوشبختند ،

همه بهم لبخند میزنند و زنده بودن را از ته دل زندگی میکنند...

این روزها اما آدم دلش میخواهد فقط یک گوشه ای را پیدا کند بنشیند و زانو ها را بگیرد توی بغلش و یک دل سیر برای همه چیز و همه کس گریه کند ،

برای خودش ، برای اطرافیانش ، برای مردمش ، برای آدمها ،

برای خدایی که کمرنگ شده توی لحظه هامان ،

برای ایمانی که این روزها نه فقط از دست بلکه از دل خیلی ها میرود ،

برای دنیایی که روز به روز کثیف تر میشود ، برای دل هایی که خیانت می بیند ،

میشکند ، لگدمال میشود ،

برای خوشبختی هایی که یک شبه میرسند به سیاهی محض ،

برای سیاه شدن دل آدمها ، برای تباه شدن شرافتشان ،

برای حرف های خوبی که همه اش شعار شده ،

برای دروغهایی که از قضا این روزها بازار گرمی هم دارند ،

برای روزمرگی ها ، تنهایی ها ، بی کسی ها ، دلتنگی های لعنتی ،

برای شادی زودگذر آدمهایی که دوستشان داری،

برای آرزو های از دست رفته ، برای آرامشی که رویا شده...

کاش زندگی اینهمه واقعی نبود ، این روزها زندگی یه معجزه کم دارد...

آنها که نزدیک‌ترن به تو ، آنان که بیشتر دوستشان داری ،

سخت‌تر ضربه می‌زنن انگار، محکمتر ، کاری تر، با همهء وجود ، با تمام قوا...

ضربه‌هاشان جانانه تر است ،

بیش‌تر درد دارد...میرود تا مغز استخوانت...

خورد میکند ، میشکند خودت را ، غرورت را ، تمام باورهایت را...

فرو میریزی ویرانگر است مثل زلزله...

آتیش است شاید ،

شعله میگیرد میسوزاند گاهی دلت را ، گاهی تمام خاطراتت را...

می پاشی از هم...می پاشی از درد...

شاید چون تو را بلد هستند ، تو را یاد گرفتند ،

بلد شدندت میدانن کجا بزنند که پایت بلرزد، که زانویت خم شود ،

دستت بی‌رمق شود ، بیحس شوی... بیفتی...

میدانند کجا بزنند ، چگونه بزنند که دیگر بلند نشوی...

که بشکنی حتی ، له شوی...

میدانند کجا بزنند که دردش بیش‌تر باشد...بیشتر دردت بیآید ،

که نفست در نیآید...

زودتر از پا بیفتی ، نیست شوی ، نابود شوی...تمام شوی حتی...


آنها که نزدیک‌ترن به تو ، آنان که بیشتر دوستشان داری ،

سخت‌تر ضربه می‌زنند انگار ،

کاری‌تر...کشنده تر ، مهلکتررررر...

همیشه دلت را کسانی می شکنند که دلت نمی آید، دلشان را بشکنی...

ببخشین دیگه تبریکم عکس و اینا نداره از دانشگاه آنلاینم