ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

انسان چه زود پیر می شود
‫انسان چه زود صدایش به سپیدی می گراید
‫ستارگان دهانش فرو می ریزد
‫و چیزی از کف دریا و بادهای خزانی چشمانش را پر می کند
‫و روح
‫بی آنکه از پله سالیان بالا رود
‫ناگاه
‫به آن کبوتر خانه تاریک می رسد

‫
‫انسان چه زود پیر می شود
‫به سالیان پر ترانه کودکی باز می گردد
‫بر صندلی واژگون شده اش می نشیند
‫و می خواهد، اسب دقایق او را بردارد، با خود ببرد
‫ببرد، از بارانها و نارنجستانهای بخارآلود بگذرد
‫چهره های مراقب و زمزمه دیوها را پشت سر بگذارد
‫بلدرچین فراموش شده را در جزیره لیموها پیدا کند
‫و حرفهای نخستینش را با او در میان بگذارد

‫
انسان چه زود راهش را گم می کند
از تپه های کودکیش پائین می آید
با چکمه لاستیکی در باران شهر قدیمی گردش می کند،
‫گردوی پاک، خاک اره نم کشیده، پائیز، باد، عطر زمین
‫دکانهای گلین، پل خشتی :
‫این اسب واژگونه اگر نعلش بر سنگها بلغزد؟
‫این اسب واژگونه اگر در آبم اندازد؟
‫آیا صدای ریختن اسبان را دررودخانه سنگی می شنوی؟
‫آیا صدای زنگوله قاطرهای زغال فروش تهی دست را
‫از پشت سالیان غبارآلوده می شنوی؟

ایشالا نمره ات خوب بشه:-)

ها؟ کدوم کوچه؟ علی کیه؟... آها آقاتون؟ ... نه بابا من کوچه علی اینا چی کار دارم

از درخت افتاد و خورد توی سرت ؟