شبت خوش...

مرسی ..فداتون

تکرار خسته کننده ست اما تنها تکرار زیبای زندگی تکرار سالروز تولد توست تولدت مبارک

در سوگ خویش

من با دهان مرثیه می خوانم:
ای کاش عاشقان تو می ماندند
و اسب هایشان را
-آن گونه با شتاب-
در امتداد جاده نمی راندند!

من
در سوگ خویش مرثیه می خوانم:
ای کاش
آن گونه عاشقانه نمی خواندند!
آن گونه آسمانی
که بال های مرتعش ما را
دنبال بال خویش کشاندند!
اما
با حسرت رسیدن
در بال های کال
ما را به سوگ خویش نشاندند!

من با دهان مرثیه می خوانم:
ای کاش عاشقان تو می ماندند!

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست
حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست
دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست
سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست
ای داد، کس به داغ دل باغ دل نداد
ای وای ، های های عزا در گلو شکست
آن روزهای خوب که دیدیم ، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست
" بادا " مباد گشت و " مبادا " به باد رفت
" آیا " ز یاد رفت و " چرا " در گلو شکست
فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست
تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا .... در گلو شکست

سالنامه جهان

ماهنامه زمین و آسمان

روزنامه‌های صبح و عصر را

مرور می‌کنم

باز هم خبر ‌

باز هم خلا‌صه‌ای

از هزارسال اتفاق‌های دوروبر

باز خط به خط

نشانه و علا‌مت است

سطر سطر زندگی ‌

گزارش قیامت است

***

باز هم مصاحبه

بین آدم و عدم

بین آنچه می‌رود به باد

دم به دم

باز سرمقاله‌ای به خط مرگ

باز عکس‌های آن و این

باز پنجشنبه‌ها و جمعه‌ها

نه، تمام روزهای هفته ‌

روز واپسین

اول او و آخر او

بعد تا ابد همیشه نقطه‌چین...

***

باز آگهی ‌

باز در ستون تسلیت

اسم‌ها چقدر آشناست

اسم من

اسم تو ‌

اسم‌ها همه شبیه اسم ماست

اسم‌هایمان چه تند و تیز

می‌دوند ‌

تا به انتهای صفحه‌های رستخیز

***

در کنار اسم‌هایمان نوشته‌اند:

جمله جمله، واژه واژه، حرف حرف

هر چه کرده‌اید

توی سررسید روزگار

یادداشت شد ‌

دانه دانه لحظه کاشتید

باغ لحظه‌های هر کسی

آخرش شبیه آنچه کاشت، شد

***

سالنامه جهان ‌

ماهنامه زمین و آسمان ‌

روزنامه‌های صبح و عصر را

مرور می‌کنم

مژده داده‌اند در شماره‌های بعد ‌

در همین یکی دو روز زود دوردست،

توی ویژه‌نامه‌ای که محشر است،

سردبیر روزنامه حیات،

او که متن آب و آفتاب را نوشت،

شاعر سروده‌های دوزخ و بهشت،

قصه‌گوی برگ و بار و ابر و باد،

او که نور را به خاک یاد داد،

واژه‌های مرده را ‌

زنده می‌کند دوباره در قصیده معاد.