ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

چي رو؟

چی شده نیما؟از این درس پاس نشدی؟

من شمار و با فرشاد اشتباه میگیرم به خاطر آواتار

بر طبق نظر جديد فرهنگستان ادب فارسي : «قبلن» صحيح است

دمت گرم اعتماد به نفس گرفتم

آخي ي ي ي عجب چيزي ياد آوردي زاس مي گي....

بلههههههههههههههههههههههه

خورشت ماست و بریونی اصفهان هم خوشمزه هست

باشه نيما زنگ ميزنم كل بچه هاي انجمن و كانونو دعوت مي كنم شام بريم پيتزا پيزريا اما چون اصرار مي كني كه تا آقايون هستن خانوما دست تو جيبشون نكنن باشه مي پذيرم كه شما حساب كنين

نه، نمی‌توانم فراموشت کنم
زخم‌های من، بی‌حضور تو از تسکین سر باز می‌زنند
بال‌های من
تکه‌تکه فرو می‌ریزند
بره‌های مسیح را می‌بینم که به دنبالم می‌دوند
و نشان فلوت تو را می‌پرسند
نه، نمی‌توانم فراموشت کنم

خیابان‌ها بی‌حضور تو راه‌های آشکار جهنم‌اند
تو پرنده‌یی معصومی
که راهش را
در باغ حیاط زندانی گم کرده است
تک‌ صورتی ازلی، بر رخسار تمام پیامبرانی
باد تشنه‌ی تابستانی
که گندم‌زاران رسیده در قدوم تو خم می‌شوند
آشیانه‌ی رودی از برف
که از قله‌های بهار فرو می‌ریزد
نه
نمی‌توانم
نمی‌خواهم که فراموشت کنم

تپه‌های خشکیده
از پله‌های تو بالا می‌آیند
تا به بوی نفس‌های تو درمان شوند و به کوهستان بازگردند
ماه هزار ساله دست‌نوشته‌ی آخرش را برای تو می‌فرستد
تا تصحیحش کند

نه، نمی‌توانم فراموشت کنم
قزل‌آلایی عصیانگری که به چشمه‌ی خود باز می‌رود
خونین شده در رودها که به جانب دریا روان است

روز تعطیل زنگیده میگه بیا سر کار

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم
یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم
ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم
بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم