حیف این لهجه ...

چرا نمی ماند این قناری از خواندن؟

تمام نام ها و نشان ها
در غبار مدفون شدند و
هم چنان،
تنها عشق ماند.
عشق تنها ماند.

مصیبتی است،
وقتی تو در تمامی تن پیر می شوی
جهان با تو پیر می شود
و دل،
تنها دل،
هم چنان جوان می ماند.

بی وقت می خواند این قناری،
چه بی قرار می خواند؟
و عشق ...
پا به پای تو می آید،
چه سایه وار؟

مگر او هم
میعادی دارد با مرگ؟

بزنش!!!

حشره ی بیچاره...