+[ #فاضل-نظری ]

+روی تخت نشستم...

زمان رو نمیدونم...

مکان رو هم نمیدونم...

تنم سر شده...

بدون کوچکترین حرکتی...

بدون حتا پلک زدن...

درونم پر از کلمه‌ـست...

پر از حرف...

پر از درد...

هر چقدر سعی میکنم لبامو باز کنم و حرف بزنم نمیشه...

انگار با یه نخ نامرییه لنتی دوخته شدن به هم...

انگار عصب‌هاش کشته شدن و نمیتونم تکونشون بدم...

دلم میخواد یه چیزی بگم...

حتا یه صدایی...

نمیشد... هیچ جوره نمیشد...

فقط یه راه داشت...

یه راه واسه خالی کردن خودم...

واسه خالی کردن درونم...

تیغ رو برداشتمو کشیدم روی عرض‌ـه گردنم...

یه شیار رو گردنم باز شد...

کلمه ها و دردها با فشار زیاد پاشید بیرون...

فشارش انقدر زیاد بود که همه‌ی تنم شروع کرد به لرزیدن و تشنج کردن...

تو کسر دقیقه خالی شدم...

خالیه خالی...

هه. . . (:

+باور نمیکنم ولی ؛ انگار غرور من شکست . . . (:

+می شود بگذاری من جای تو درد بکشم ؟! ...

آخر نمی دانی رفیق ...

دردی که دور استخوان های تو می پیچد

از وجود من هم بالا می رود ...

دارد خفه ام می کند ...

هی ، رفیق ! .. می آیی بغلت کنم ؟!

می گذاری سرت را بگذارم روی شانه های خودم

و جای تو درد بکشم ؟!

می شود چشم هایت را روی تمام تلخی های زندگی ببندی

و به هیچ چیز فکر نکنی ؟!

به خاطر من ...

در عوض من هم قول می دهم به جای تو به همه چیز فکر کنم

جای تو برای همه ی غصه هایت درد بکشم ....

قول می دهم حتی جای تو به تمام قوانین این فیزیک ِ لعنتی هم لعنت بفرستم !

قول می دهم اصلا بنشینم و یک قانون ِ تازه کشف کنم

و یک دستگاه اختراع کنم

که بشود با آن ، غم ها را از روی دل برداشت و جابجا کرد ...

آن وقت با تمام غم هایت انتقام ِ تو را از دل ِ همه می گیرم ...

از دل ِ همه ی آن هایی که اینطور غمگینت کرده اند !

قول می دهم

تو فقط به آغوشم بیا

و چشمانت را ببند . . . . (:

+دلم میگفت راهی که داری میری ی اشتباهه . . . (:

+زندگي كوتاه تر از اونیه که صبح با حسرت از خواب بیدار شیم ...

پس كسایي كه بهمون خوبي كردن رو دوست داشته باشیم ...

همرو ببخشيم ...

و باور داشته باشيم هر چيزي كه اتفاق مي افته ی دلیلی داره ...

خدا اگه چیزیو بخواد من و تو نمیتونیم جلوشو بگیریم . . . (: