شنيدم از نيک مردی فقير . . . . . که موشی پريد توی ظرف پنير

اگر داری تو عقل و دانش و هوش . . . . . برو ديپلم بگير فالوده بفروش

تو نیکی می کن و در دجله انداز . . . . . خودم شیرجه میرم درش میارم

هرچه از دوست می رسد نيكوست . . . . . آب شلغم بهتر از آب كدوست

ای كاروان آهسته ران كارام جانم می رود . . . . . آهسته در جيب بابام دست مامانم مي رود

ما بدين ره نه پی حشمت جاه آمده ايم . . . . . اَسبمان يونجه نداشت از پی كاه آمده ايم

سعديا مرد نكونام نميرد هرگز . . . . . مرده آنست كه مشتش بزنی جم نخورد

ميازار موری كه دانه كش است . . . . . كه شلوار زیرش بدون كش است

كبوتر با كبوتر باز با باز . . . . . گرفت مادر زنم ناگه مرا گاز

یکی از بزرگان اهل تمیز . . . . . از ترس زنش رفت زیر میز

بنی آدم اعضای يكديگرند . . . . . سرِ یک قران پول به هم می پرند

چوعضوي به درد آورد روزگار . . . . . . . .جهنم به اعضاي ديگر چكار

ميازار موری كه دانه كش است . . . . . كه جدش در آمریکا هفت تیر كش است

تو کز محنت دیگران بی غمی . . . . . بخور جای من جان من شلغمی

در طواف شمع می گفت این سخن پروانه ای . . . . . سرپیچ سبقت نگیر جانا مگر دیوانه ای؟

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند . . . . . سر هفت مرد کچل را فر شش ماهه زدند

یارب آن دلبر شیرین که سپردی به منش . . . . . از بس که ننر بود سپردم به ننش !