مریم
چرا باید وقتی خونـه دلت متروکـه، واسه در زدن بازم دنبال یک بهونــه گشت؟ وقتی راه نداره چشمــــام، به حریــــــــــم قلب تو چــــــه جوری میشه پی یــه فرصت دوبـــــــاره گشت!؟
مریم
امشبـم میـون این خاطـره های سردم، بی رمق، دنبال اون حادثـــــــــه ای میگردم؛ که نفهمیدم و کِی کجــــــا تـــــــــــو رو ازم گرفت!؟ دست تــــو جــــــــــدا شد و نگاهتــــــــــو گُـــــــــم کردم
مریم
مثل اون پرنده شکستـه بـــال، دل من بعد تــــــــو بی لونــــه شده؛ با تو بی قــــــراره و بی تو بی قــــــــــــراره؛ دل من راس راســی دیوونـــــــــــــــــــــــه شده !
مریم
اشک من پیرهنتــو تــر کرده! همه جــــا عطــــــــر تو پیچیده ولـی، دل دیگــــــــــــــه غربت و بـــــــــــــاور کرده!
مریم
خوش آن روزي كـــــــه اين دنيا ســـــــر آيد / قيامت با قيــــــــــــــــام محشر آيد / بگيرم دامن عدل الهــــــــــي / بپرسم كام عاشق كي برآيد ؟
مریم
گر چه صد رود است از چشمـــــــــــــــم روان / زنده رود باغ کاران یــــــــــــــاد بــــــــــــــــــاد!
مریم
مبتلا گشتـــــــــــــــــــــم،در این بند بلا / کوشش آن حق گزاران یــاد بـــــــــــــــــــــاد!
مریم
گر چه یاران فارغنـــــــــــــد از یاد من / از من ایشان را هزاران یـــاد بـــــــاد!
مریم
کامم از تلخی غم،چون زهــر گشت / بانگ نوش شاد خواران یـــاد بــــــاد!
مریم
روز وصل دوستداران یــــــــاد بــــــاد! / یاد باد آن روزگاران یـــــــــــاد بـــــــاد!
مریم
یک گوشه چشمی،داشتی به من ایکـــــاش! / گلواره تبسم کن؛شهزاده غمگینــــــــــــــــــــم
مریم
ای آدمک برفـــــــی!ای مظهر بی حرفـــــــــی! / تو باغ پریـــــــدن،بال و پر من بـــــــــــــــــــــاش
مریم
چیــــــزی بگو اما نگو: قصه ما به ســـــــــــر رسید / نگـــــو که: خورشیدک من چادر شب به ســـــــــر کشید
مریم
چیزی بگو اما نگو از مرگ یاد و خـــــــاطره / کابوس رفتنت بگو:از لحظه هـــــــــای من بره