گاهی انگار بجای من حرف میزنی

و اینکه چطور است که با این سن‌تان هنوز از خیلی از شرکای جوانتان انگیزه و انرژی بیشتری دارید؟ در واقع چی میشه که با این همه زوری که می‌زنن باز هم به‌چشم نمیان؟ یا اینکه آیا خودتون رو یک ریچارد معاصر می‌دونید؟ چطوری یه بازیگر میتونه؟! و… .
اما متاسفانه به دلیل تحریم‌ها، قیمت بلیت‌های هوایی بسیار گران‌شده و از آن طرف کشور شما خیلی سخت ویزا می‌دهد… از این رو تصمیم گرفتم این نامه را برایتان بنویسم.
راستی چند سالتون می‌شه؟ … ٧٣سال؟!!
واقعا؟!! یعنی چی؟ میشه خواهش کنم سنتون رو دیگه به کسی نگید؟ من از این قضیه سن خیلی می‌ترسم. دوست ندارم بهش فکر کنم. لطفا دیگه سیگار نکشید و مراقب سلامتیتون باشید. اگر تو شهر «بوستون» بودید تو هیچ مسابقه‌ای شرکت نکنید! خوب غذا بخورید و استراحت کنید. به‌ خدا هیچ احتیاجی نیست خودتون رو به زحمت بندازید و فیلم‌هایی مثل stand up guy یا righteous kill را بازی کنید. ما با همون «دنی براسکو» و heat می‌تونیم رفع دلتنگی کنیم. باور کنید… اینو از قول من به آقای «دنیرو» هم بگید.
آنقدر دوست داشتم رو صحنه می‌دیدمتون. شنیدم روی صحنه ، صداتون اصلا این خشی که تو فیلم‌ها داره‌رو، نداره…
یعنی هنوز نقشی مونده که دلتون بخواد بازی کنید؟! «شاه لیر» مثلا؟ تا کجا می‌شه برای ایفای یک نقش پیش رفت؟

اشکان خطیبی