آینه ها اونجا نبودن تا ببینیم که چه زشتیم
رو درخت با نوک خنجر " زنده باد درخت " نوشتیم
زنگ خوش صدای تفریح واسمون زنگ خطر شد
همه چوبای جنگل ، دسته تیغ تبر شد

راس میگی

من گفتم و باعث شد بعدش فقط بیشتر و بیشر آتیش بگیرم

گفتم : " افسرده ای؟"

گفت: "نه؛ هرگز! ... فقط سنگین شده ام"

.

.

.

سنگین شده بود...

اما نه سنگین ِ رنگین!

مثل روزهای غبارآلود شهرم ،خاکستری به نظر می رسید...

مثل دود سیگار ِ رانندۀ تاکسی، سخت می شد تحملش کرد...

و مثل چای یخ زدۀ توی نعلبکی

- که مادر پلک های بستۀ کودک همسایه را با آن می شُست -

تلخ بود...

لایک و بازنشر کمشه.........