دغدغه هایم روز به روز بیشتر میشود ! : (

خدا نگه دار

دلم کسی را میخواهد،کسی که از جنس خودم باشد ...

دلش شیشه ای...گونه هایش بارانی...دستانش کمی سرد ...

نگاهش ستاره باران باشد ...

دلم یک ساده دل می خواهد ...!!!

بیاید با هم برویم...نمیخواهم فرهاد باشد،کوه بتراشد ...

نمیخواهم مجنون باشد،سر به بیابان بگذارد ...

میخواهم گاهی دردم را درمان باشد ...

شاهزاده سوار بر اسب سفید نمیخواهم ...!!!

غریب آشنایی میخواهم بیاید با پای پیاده ...

قلبش در دستش باشد...چشمانش پر از باران باشد...

کلبه کوچک را دوست دارم...اگر این کلبه در قلب او باشد...

گاهی که حافظه ام را

از گنجه بیرون می کشم

و خاکش را می تکانم

به یاد می آورم

چگونه عمر ...

در دستان شما تلف شد

ما ایستادیم

ساکت ...

و دیدیم

عمر ...

بر باد م ی ر و د ...

و نمی دانستیم

پرنده ای که به سوی جنوب کوچ می کند ...

دیگر به آشیان باز نخواهد گشت

شهر ما بی پرنده ماند ...

هر صبح برای پرندگان چوبی

که در ایوان ما

لنگر انداخته اند

آب و دانه می ریزیم ...

دریغ!!

این حافظه ی کهنه یاری نمی دهد

که آواز پرندگان مهاجر را

به یاد آوریم...

رهگذرانی که از کوچه ما می گذرند

خرمن های گندم را به هم نشان می دهند

و می گویند

ساکنان این خانه ...

سال هاست که لالند!!

گاهی که حافظه ام را

از گنجه بیرون می کشم ...

دیگر نمی شناسمش ...