هاها من که مدرسه نمیرم

ای تـــــــمام فکــــــر مــــــن در روز و شب ای هـــمه هــــذیان مــــن در ســـــوز و تب
ای نـــهان در پـــیـکرم چــــون جـــان شـده هـــمچو بــوی گــل بــه گـــل پــــنهان شــده
آه ای بـــــــــــــالاتـریـن ســــــوگـنـد مــــــن ای نــــهان در گـــــــریه و لـبـــــخند مـــــن

ای بـه رگـــهایم چــــنان خـــــون گـــــمشده در مـــــــــیان دیـــــــــــده ام مـــــــردم شـده
ای شکـــــــــوه آســــــــمان در چشـــــم تـو ای فـــــــدای قـــــهر و نـــاز و خشـــم تـو
ای بـــــــــهشت دلکش مـــــــــوعود مـــــن خـــــون گـــــرم زنــــدگـی در پــــود مـــــن

ای تـــــــــــمنـای دل تــــــــــــنهـای مــــــن ای چــــــراغ روشـــــن شــــــبهای مـــــن
جـــز تــو کـــی دارم ، بـه جـز تـو گـفتگو ای بـــــــه گــــــوشم گـــــــــــوشوار آرزو
گــــر کــه یــاران فــــارغند از یــاد مــــن از دل دیــــــــوانــــــه ی نــــــاشاد مــــــن

عشـــق تـو چــون در دلم باشد چــه غــم چــــون کــه تــا روز قـــیـامت بــا تــــوأم
خـــلق مــــی گویـنـد، گــر او یـار تــوست مــــایه غــم از چــه در اشــعار تــــوست
گــــر دل او بـــا دل تـــــنگـت یکـــی ست ناله های حسرتت، پس چیست ، چیست ؟

آه مــــن دیـــــــوانــــه ام ، دیــــــوانـــه ام جـــز تـــو از خـــلق جــهـان بــیـگانه ام !
دوســـــتت دارم تـــو مــی خواهــــی مــرا بـــــــاز مـــی تـــرسم، نـــمی دانــم چـــرا
وای اگـــــر روزی فـــــرامـــــوشم کـــنی بــا غــم هـــجران هـــم آغــــو شـم کـــنی

وای اگـــــر نـــامم بــــــمـیـرد بـــر لــــبـت یـــا فـــــرو بـنـشـیـنـد ایــــن ســــوز تــبت
آه مـــــی تـــــــرسم شـــبـی طــوفان شــود ســــــاحل امـــــــیـد مــــن ویــــران شـــود
گــــر ز دریــــا قـــطـره ای هــم کـم شـــود مــــرغ طــوفان ســـیـنه اش پـرغـم شــود

ای دلت دریـــــــای پــــــــاک و روشـــــنـم


مــــــــرغ بـــــــــوتـیـمـار ایــــــن دریــــــا مـــــــــنـم

شبی فریاد خشم آلوده ی طوفان

گریزان کرد از وحشت ، کبوتر بچگانش را

از آن پس لانه ویران شد ، بهار از او گریزان شد

دهان شبنم آلودش پر از خاک بیابان شد

پر از خاکی که می پوشاند شب های آسمانش را

تهی شد سینه اش مانند دام خالی صیاد

هم از آوا ، هم از فریاد

نه فریادی که گاه از خشم ، بفشارد گلویش را

نه آوایی که گاه از شوق ، بگشاید دهانش را

تو از راه آمدی ، با بالهای آفتابی رنگ

فضای تیره اش را بار دیگر روشنی دادی

ز شر فتنه های آسمانش ایمنی دادی

به همراه خود آوردی بهار جاودانش را

از این پس دیگرم دل ، آشیان بی کبوتر نیست

نگاه او به دنبال کبوترهای دیگر نیست

تو از راه آمدی ، ای مرغ صحراهای تنهایی

پس از چندین شکیبایی

درنگت جاودانی باد در ویرانسرای من

بمان دیگر ، بمان دیگر برای من !

بمان ، تا لانه ی دل باز گوید داستانش را

بمان ، تا شوق دیدار تو بگشاید زبانش را ...

ترسیدم از خودم..

حسّی شبیه غم بدنت را گرفته بود

از خانه ای که بوی تنت را گرفته بود

می خواستی که جیغ شوی: خسته ام عزیز!

یک دست خسته تر دهنت را گرفته بود!!

می خواستی فرار... که مثل دو چشم خیس

چیزی مقابل ترنت را گرفته بود

می خواستی بمیری و از دست دست هاش...

با گریه گوشه ی کفنت را گرفته بود

لعنت به روزگار که از خاطرات من

حتی خیال داشتنت را گرفته بود

لعنت به روزگار که ما را دو نیم کرد

چیزی شبیه «تو » که منت را گرفته بود

که اوّلا «گرفته دلم » ثانیاً... شبی

تیره تمام ثانیاًت را گرفته بود!!

حسّی شبیه غم بدنت را گرفته بود

بویی غریبه کلّ تنت را گرفته بود!!!