پاییز را دوست دارم...



بخاطر غریب و بی صدا آمدنش


بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش


بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش


بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش


بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی


بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها


بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش


بخاطر شب های سرد و طولانی اش


بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام


بخاطر پیاده روی های شبانه ام


بخاطر بغض های سنگین انتظار


بخاطر اشک های بی صدایم


بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام


بخاطر معصومیت کودکی ام


بخاطر نشاط نوجوانی ام


بخاطر تنهایی جوانی ام


بخاطر اولین نفس هایم


بخاطر اولین گریه هایم


بخاطر اولین خنده هایم


بخاطر دوباره متولد شدن


بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر


بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه


بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه


بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش‬

گفتی که ببوس روی نیلوفر را
از عشق تو گونه های او بوسیدم
گفتی که ستاره شو،دلی روشن کن
من هم چو گل ستاره ها تابیدم
گفتی که برای باغ دل پیچک باش
بر یاسمن نگاه تو پیچیدم
گفتی که باری لحظه ای دریا شو
دریا شدمو تو را به ساحل دیدم
گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش
مجنون شدمو زدوریت نالیدم
گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز
گل دادمو با ترنمت روییدم
گفتی که بیا و از وفایت بگذر
از لهجه ی بی وفاییت رنجیدم
گفتم که بهانه ات برایم کا[!]ت
معنای لطیف عشق را فهمیدم

با سیبی که نمیدانم در دستان من است یا چشمهای تو؟

بیا اینبار تنها عشق بیاوریم از بهشت

نه من از سیب گاز خورده چیزی بگویم

نه تو از چشمک یک فرشته!

بیا رازداری کنیم اینبار

چه عیبی دارد

بگذار من ادم باشم،تو حوا

من لالایی های عاشقانه بخوانم

تو گهواره ی دنیا را تکان دهی...

امیدوارم.......