چهره ام رو نقاشی کردم
رنگ های شاد و خندان
ببین درست مثل صورتک تلخک
وتو . .
هی درون دلم بالا و پائین
دنبال راهی برای رفتن
کاش از توقوی تر بودم
بغض جاری چشم شدی
بر فراز گونه های تبدار
وچه آرام رنگهای صورتکم را
فرو ریختی آرام آرام
به امید دستانی که نبود
وبعد . .
تنها این من ماندم و
راسوایی آن همه غرور

باورت شود بیرون از این تن مجروح
و این ذهن طوفانی هیچکس و هیچ کجا
هیچ خبری نیست
و . . . .
کلاغ جار چی خبرش اشتباه بود
بیرون از خودت و خانه دلت همه می روند
و هیچکس نیست ، افسانه شد همه بودنها
نبودن ها، قصه امروز من وتوست
که همه سکوتی ست، پر فریاد ها
وهمه فریبی ، پر از رنگهای گیج
هیچ کس حتی خودش راهم باور ندارد