چهره ام رو نقاشی کردم
رنگ های شاد و خندان
ببین درست مثل صورتک تلخک
وتو . .
هی درون دلم بالا و پائین
دنبال راهی برای رفتن
کاش از توقوی تر بودم
بغض جاری چشم شدی
بر فراز گونه های تبدار
وچه آرام رنگهای صورتکم را
فرو ریختی آرام آرام
به امید دستانی که نبود
وبعد . .
تنها این من ماندم و
راسوایی آن همه غرور
91/9/15

باورت شود بیرون از این تن مجروح
و این ذهن طوفانی هیچکس و هیچ کجا
هیچ خبری نیست
کلاغ جار چی خبرش اشتباه بود
بیرون از خودت و خانه همه میروند
و هیچکس نیست افسانه شد همه بودن
نبودن ها همه سکوت است و فریاد ها
همه فریب پر از رنگهای گیج
هیچ کس حتی خودش راهم باور ندارد
91/12/12

همه تن و تنهایی ام را
کشان کشان بردوش کشیدم
چقدر سخاوت منداست لب و چهره ام
که با لبخندی فریب میدهد
عمق زخمی که بر روحم زدی
وچه راز دار است
چهار سوق اتاق سکوتم
91/12/12