برای گفتنِ من، شعر هم به گل مانده
نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا
به پیش زخم عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم، گله ای نیست
گر هم گله ای هست
دگر حوصله ای نیست
حوصله ای نیست
حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست
دیریست که از خانه خرابانِ جهانم
بر سقف فرو ریخته ام،
چلچله ای نیست،
چلچله ای نیست
در حسرتِ دیدار تو،
آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو،
فاصله ای نیست
فاصله ای نیست
روبروی تو کی ام من
یه اسیر سر سپرده
چهره ی تکیده ای که،
تو غبار آینه مرده
من برای تو چی هستم؟
کوه تنهای تحمل
بین ما پل عذابه،
من خسته پایه ی تو
ای که نزدیکی مثل من،
به من اما خیلی دوری
خوب نگاه کن تا ببینی، چهره ی درد و صبوری
کاشکی می شد تو بدونی،
من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا،
از خودم بیش از تو خسته ام
ببین که خسته ام،
تنها غروره عصای دستم
از عذاب با تو بودن،
در سکوت خود خرابم
نه صبورم و نه عاشق،
من تجسم عذابم
تو سراپا بی خیالی،
من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی،
زانوی خستمو تا کرد

یـــه حرفهائیــم هســت توی زندگـــی کـه فقط میتونی به دیــوار اتاقــت بگــی !

سپاس از شما یوسف عزیز ...

...