عصر ما ٬ عصر فریبه عصر اسم های غریبه

عصر پژمردن گلدون چترهای سیاه تو بارون

شهر ما ! سرش شلوغه وعده هاش همه دروغه

آسمون هاش پُر دوده قلب عاشق هاش کبوده

کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل و به دریا من و تو تنهای تنها

خونه هامون پُر نرده پُشت هر پنجره پرده

قفس ها پُر پرنده لب های بدون خنده

چشم ها خونه ی سواله؟! مهربون شدن محاله

نه برای عشق میلی نه کسی به فکر لیلی

کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل و به دریا من و تو تنهای تنها

اونقدر میریم که ساحل از من و تو بشه غافل

قایق رو با هم می رونیم اونجا تا ابد می مونیم

جایی که نه آسمونش نه صدای مردومونش

نه غمش ٬ نه جنب و جوشش نه گل های گل فروشش

مث اینجا آهنی نیست مث اینجا آهنی نیست

پس ببین ٬ یادت بمونه کسی هم این رو ندونه

زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا

زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا

وای مرسی خیلی اهنگشو دوس دارم اصلا عاشقشم همه ترنه هاش معرکه هستن