روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دستِ زیبایی را خواهد گرفت
روزی که کمترین سرود بوسه است
و هر انسان برای هر انسان برادری‌ست
روزی که دیگر درهای خانه‌شان را نمی‌بندند
قفل افسانه‌یی‌ست
و قلب برای زندگی بس است.‏
روزی که معنای هر سخن دوست‌داشتن است
تا تو به خاطرِ آخرین حرف دنبالِ سخن نگردی.‏
روزی که آهنگِ هر حرف، زندگی‌ست
تا من به خاطرِ آخرین شعر رنجِ جُست‌وجوی قافیه نبرم.‏
روزی که هر لب ترانه‌یی‌ست
تا کمترین سرود، بوسه باشد‏.‏
روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.‏
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...‏
و من آن روز را انتظار می‌کشم
حتا روزی
که دیگر
نباشم...!‏
احمد شاملو