از گرمی دست هایم شرم دارم ..
از حرف های بی گله ات شرم دارم
می سوزم .. می سوزم ..
سازوار نیست خنده های بی صدایت ..
سزاوار نیست سردی شیشه اتاقت
سزاوار نیست آسمان ابری خانه ات
دلم روشن است ..
نگران شب های بی دست زمینت هستم
نگران تپش های نگرانت هستم
نگران قرارهای نرفته مان
خیلی سرد است ..
غم هایم ، غم هایت
شیپور بیداری نواخته اند
شب هارا روشن کرده اند
روزهارا ..
می ترسم
از خلوت فکرهایم می ترسم

خوب جواب نده !

این شعر از نیما به ذهنم رسید ...که قسمتی از اونو تقدیم میکنم :


آآی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!

یکنفردر آب دارد می سپارد جان.

یک نفر دارد که دست و پای دائم‌ میزند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید.

........................................

در چه هنگامی بگویم من؟

یک نفر در آب دارد می‌کند بیهود جان قربان!

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!

نان به سفره،جامه تان بر تن؛

یک نفر در آب می‌خواند شما را.

موج سنگین را به دست خسته می‌کوبد

باز می‌دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه‌هاتان را ز راه دور دیده

آب را بلعیده درگود کبود و هر زمان بیتابش افزون

می‌کند زین آبها بیرون

گاه سر، گه پا.

آی آدمها!

او ز راه دور این کهنه جهان را باز می‌پاید،

می زند فریاد و امّید کمک دارد

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش

می رود نعره زنان، وین بانگ باز از دور می‌آید:

-"آی آدمها"...


و صدای باد هر دم دلگزاتر،

در صدای باد بانگ او رهاتر

از میان آبهای دور و نزدیک

باز در گوش این نداها:

-"آی آدمها"...