این روزها عجیب سرطان می خواهم
( آن هم از نوع خون و حاد )
می خواهم بیاید و ریشه بدواند در بند بندِ وجودم
و خون بالا بیاورم درد هایم را
و بعد
موهایم شاخه شاخه شود
تو بیایی و طاسی ام را بخندی
و من
خنده ات را عاشقانه لبخند بزنم

دست هایم را بالا بیاورم و بگویمت :
میبینی
حالا دیگر می توانم با همین انگشت ها
روزهای داشتنت را بی هراس نداشتنت بشمارم

و زل بزنم چشم هایت را
و رنگ نگاهت را
برای روزهای مبادای ندیدنت ذخیره کنم
و آرام
جوری که تمام آنها که چشم دوخته و گوش تیز کرده اند
دیدن و شنیدمان را
نبینند و نشنوند
درگوشت زمزمه کنم
که من زنده بودن بی تو را تاب نمی آوردم
و
بمیرم.

عجیب سرطان می خواهم ...