تقاص چی رو می گیری که تا اینجا کشوندیمون

کجای راهو کج رفیتم که تو اینجا رسوندیمون

اگه من جای تو بودم میون این همه دردم

یه روز از چشم این مردم تو رو پنهون نمی کردم

تو رفتی بعد تو حالم یه حالی مثل مردن بود

تو هم تنها شدی اما کجا حالت مثه من بود

اگه دلگیری از دنیا منم مثل تو آشفتم

ولی من جای تو بودم به مردم راست می گفتم

یه دردی سوخت تو سینه ام که تو از خاطرم بردی

من اون زخمی رو خوردم که تو از حس کردنش مردی

تقاص دل کشی های یه آدم تو همین دنیاس

بذار ما رو بسوزونن جهنم تو همین دنیاس

تو رفتی بعد تو حالم یه حالی مثل مردن بود

تو هم تنها شدی اما کجا حالت مثه من بود

و اکثر روزهای دهکده ی من آفتابیست ...
از طوفان خبری نیست ...
اگر هم باران ببارد حتماً همراش رنگین کمانی تشکیل خواهد شد...
اگر روضه خوانی باشد و روضه خوانی بلبلانند روضه خوان و روضه از شادی ....
و با ترانه ای که روح خواب آلودت را در بامداد شستشو میدهد
در دهکده ی من نه از موساد خبریست نه لانه ای سیاه از سیا(CIA) گشته
چون لات هایش هم پناهنده اند ...
در جیب غریبه ها نه خبری از چاقوست نه باتوم
در عوض در دست راستشان چراغیست ..
چراغی که اگر راهی را روشن نکرد لااقل روشنگر راه خودشان باشد ....
نه کسی کسی را به سخره نمی گیرد
کسی کسی را نفرین نمیکند
کسی به کسی ظلم نمیکند .
در دهکده ی من کسی را چب چپ چپ نگاه نمی کنند ..
اینجا همه عظیمند همه قادرند .
اینجا ابرها می رقصند
ابرها میرقصند
ابریها هم میرقصن
کسی قدرت مطلق نیست و حسادت ریشه اش در سرسبزی چمن های اطراف دهکده سوزانده شده است
اینجا سالخوردگان دلخورده نمی شوند
چون عصایشان در خانه یافت می شود نه در ساختمانی که دورش جلدی از نرده باشد
شادابی از این که سکه هاو درهم ها عاملین به هم پیوستنند
اما به شکل سنگهایی که مسیر خانه ها را زینت دهند
نه مرتبه اهالی بالا نشین را
در دهکده من زمین را شخم میزنند
نه برای کشف نفت بیشتر از جلد آن و جنگی پیشتر تا قبل برداشت آن
بلکه برای کاشت دانه های که نهالش سایبان و شاخه اش دست در آغوش کشننده کودکان گردد
در دهکده ما قبرستانی وجود دارد که بدی ها را در آن دفن میکنند
و چون خوبی دفنش ناممکن است
میدمند در جسم اهالی ده تا تهمتن گردند
دهکده من زیاد دور نیست


تنها و تنها جای شما خالیست

بدبختی همینه که بدون طرف عاشق میشیم

رضا کاظمی

دو عقربه وسط گردباد افتادند برای بردن ته مانده ی من از پیشت
آدامس می چسبانم به رفتن کفشم تو گریه ای و پر از خستگی ست ته ریشت
تو می زنی با ناخن به دست لرزانم به تارهای غم انگیز زیر روسری ام
که شمس می خوانی زیر ماه افسونگر به قرن چندم کابوسه هات! می بری ام
تو شمس می خوانی مثل «شمع »، گریه کنان! شب جنون زده «عین القضات » خواهد شد
کسی که آمده تا شعر بشنود از تودوباره عاشق آن چشم هات خواهد شد
تو می روی وسط جنگ باطل و باطل برای دادن پوتین به دشمن فرضی!
مرا بغل کرده یک پتوی گریه شده تو در کنار تفنگت یواش می لرزی
زنی که شرعاً و عرفاً نمی توانی را فرار می کند از تو به گوشه ی تختم
که می کشند به دیوار عجز ناخن هام که تازه می فهمم که چقدر بدبختم
چه آتشی ست که می رقصدم به تنهایی کمی نمانده زن قصّه هات دود شود
لبان بوسه ی هرگز نداده باد کنند که از تصوّر تو گردنش کبود شود
دراز می کشد آرام در شبی مرده زنی که بوده و هرگز نبوده ام پیشت
که دست می کشم از تو، از این گناه لجوج که دست می کشم آهسته روی ته ریشت
تو ایستاده ای آنسوی مرزها در باد بدون هیچ دلیلی هنوز دلتنگی
و دست می کشی آرام بر تفنگ عبوس و می گذاری تویش گلوله ی جنگی
تو فکر مورچه هایی بدون آذوقه... تفنگ داری و باید که قتل عام کند
آدامس می جوی و فکر می کنی شایدگلوله ای کابوس تو را تمام کند...
صدای شمس می آید که نوحه می خواندکه فصل عشق تمام است و قرن جادو نیست
بلند می شوم از خواب و چشم می مالم تو نیستی و تمام ملافه ام خونی ست
تو نیستی و تمام اتاق را هستی که بوی موهایت مانده روی دامن من
صدای شمس می آید از آن ور دیوار یواش می رقصم... تن تتن تتن تن تن...

نمی دونم چرا هنوز یاد تو می افتم ،

که با هر قطره ی اشکت منم مثل تو آشفته ام

نمی دونم چرا منم مثل تو بی تابم ،

شبایی که تو بیداری به یاد تو نمی خوابم

اونقدر گفتن که آزادیم ، به مرگ ساده تن دادیم،

شاید از جرم دیروزه ، که به این روز افتادیم ...

منم همرنگ تو می شم، سراغ عشقو می گیرم

که با هر قطره ی خونت ، منم مثل تو می میرم ...

پای حرف تو می مونم که امیدو به من دادی

منم همراه تو می شم ، به عشق صبح آزادی

سکوتو می شکنی این بار ، بفهمن که هنوز هستی

با فریادت نشون می دی که از هیچی نمی ترسی

داره آروم جون می ده ، نسلی که مرگو فهمیده

نمی دونم چرا اما ، آزادی بوی خون میده ...