آخر راه اومدن با روزگار گره ی کوری که بخت منه

که تمومه اتاقای بدش شاهد زندگی سخت منه

شاید این زخمی که از تو خوردم و از حرارتش زبونه می کشم

یا تمومه بی کسی هامو همش فقط از دست زمونه می کشم

بگو بازم هوامو داری و مثل همه منو تنها نمیذاری

بگو هستی تا نترسونتم ظلمت این شب تکراری

بگو هستی و روی ماهتو امشب پشت ابرا پنهون نمیشه

آسمون بخت تیره ی من ابری نمی مونه همیشه

من که پشتم به خودت گرمه و باز هرچی این راه و میرم نمیرسم

نکنه دستمو ول کردی برم که به هرچی که می خوام نمیرسم

شایدم من اشتباهی اومدم که در بسته رو وا نمیکنی

من به این سادگی دل نمی کنم از تو که منو رها نمی کنی

بگو بازم هوامو داری و مثل همه منو تنها نمیذاری

بگو هستی تا نترسونتم ظلمت این شب تکراری

بگو هستی و روی ماهتو امشب پشت ابرا پنهون نمیشه

آسمون بخت تیره ی من ابری نمی مونه همیشه