قربان!
حرف زدن با شما برایم دشوار است
در زندان شایع شده که شما شاعر هستید
من در عمرم حتی یک شعر هم نگفته ام
حتی یک شعر هم نخوانده ام
اما می توانم زندگی خصوصی کارگری را که هیچ چیزش شاعرانه نیست برایتان تعریف کنم
البته اگر درد پاهایتان اجازه می دهد
اگر به سوالهایی که ساعتی بعد باید بدانها پاسخ دهید فکر نمی کنید
اگر تصور نمی کنید که برادرتان را گرفته اند و مادرتان سکته کرده
اگر فکر نمی کنید که دخترتان را دزدیده اند
به حرفهای این زندانی گوش کنید:

نوزده سال دارم
در سه سالگی مادرم کتکم می زد
در شش سالگی پدرم
از پنج سالگی کار می کردم
در هشت سالگی پسر شانزده ساله ی صاحبخانه خواست به من تجاوز کند
موفق نشد
چون هر چیز اندازه ای دارد
درخت توت بار هندوانه را نمی تواند بکشد
و مورچه برای حمل الوار آفریده نشده
*یر پسر شانزده ساله ای که شبانه روز کره و عسل و تخم مرغ و کباب و جوجه و بوقلمون می خورد
در *ون پسر کارگری که هیچکدام از اینها را نمی ریند فرو نمی رود
در دوازده سالگی مالکی موفق شد انتقام پسر صاحبخانه را از من بگیرد
پدرم خود را حلق آویز کرد
سالها بود که می خواست خود را بکشد
حالا بی آبرو شدن را بهانه قرار می داد
در چهارده سالگی خشتهای خانه ی اربابی را
به تنهایی بالا می انداختم
در پانزده سالگی از کارخانه ی قالیبافی به جوراب بافی و بعد به ریسندگی منتقل شدم
در شانزده سالگی هوای سرد سرب چاپخانه در سینه ام رسوب کرد
من حروفچین هستم
سه سال زنده باد شاه چیده بودم
شش روز پیش تصمیم گرفتم بچینم زنده باد آزادی
پنج روز پیش گرفتندم
از هر ساعت یک ناخنم را می کشیدند
من چهل ناخن دارم
بیست تایش متعلق به دست و پایم
و بیست تایش متعلق به دست و پایم در مغزم
سه روز پیش اردلان به من تجاوز کرد
به شما تجاوز نشده؟
مهم نیست
اردلان موقع جفت گیری به یک سگ در زمان جفت گیری می ماند
جای دندانهایش پشت شانه ام مانده
البته شلاق و گرز و سیلی و لگد و دشنام هم در کار بود
شما شاعر هستید
و می گویند شاعرها خیلی چیزها می دانند
می فرمایید من بعدا چکار بکنم
آنها بعدا چکار خواند کرد
می بخشید سرتان را درد آوردم
خوب!چه می شود!
زندگی کارگری است دیگر!

آخر یک نفر به ما بگوید که چکار کنیم.

و هیچ رویایی به شکل خواب چشم تو نیست،نیست.

اين كتابش رو خيلي دوست دارم...

چند تا كتابفروشي رفتم بگيرم نداشت...از نت نسخه pdfكتاب رو پرينت گرفتم.

@مجيد كاوياني