قطار روانی ام کرده...

همه چیز مرتب است و تا حدودی در مورد بسیاری از قطعات تا این لحظه با هم اتفاق نظر داریم. تا قطعه 7 پیش رفته ایم و هنوز بحث هایمان تلفات نداده! محسن انتقادها را گوش می کند و در برابرش نظراتش را می دهد. منطقی است و خیلی آرام در بسیاری اوقات فقط گوش میدهد و چیزی نمی گوید. ولی وقتی اعتقاد دارد که دیگر باید وارد بازی شود هیچ رقمه کوتاه بیا نیست و حرف هایش را محکم و قاطع می زند. قطعه 7 که تمام می شود برای اولین بار آن را دوباره از اول پخش می کند و سکوت می کند. کمی عصبی به نظر می آید و دیگر خبری از سرخوشی آن اوایل در او نیست: « نمی دانم چرا یک حس عجیب و غریبی نسبت به این کار پیدا کرده ام و این روزها به شدت درگیر آن شده ام. «قطار» روانی ام کرده و هر چقدر هم که جلو می رویم و بیشتر از زمان انتشار آلبوم می گذرد حس من در مورد آن چند برابر می شود.»
آرایه های ادبی بسیاری در متن این ترانه به کار رفته و قطعا مخاطب عادی خیلی سخت می تواند در مورد تعابیر نهفته در آن اظهار نظر کند. استعاره ها و ایهام های پشت سر هم جدای هنر شاعر کار، پیچیدگی های گسترده ای را نیز به میان آورده که در ساختار زیبایی شناسی اثر هم قابل تامل است و هم انتقاد زا. چند بار که از روی کاور به متن این قطعه دقیق شدم حس کردم زوایای جدیدی از آنرا کشف کرده ام ولی قطعا خود محسن بهتر و دقیق تر می توانست در مورد آن سخن بگوید : « خیلی سخت است. این قطعه به نظرم هنوز کشف نشده و هنوز باید زمان بگذرد. فقط ترسم از این است که تا آلبوم بعدی زمان کافی برای جا افتادن اش نباشد. می ترسم. رک به تو می گویم. با تو که تعارف ندارم. می ترسم مهجور بماند. نمی توانم حتی وارد اش شوم چون می دانم اگر بخواهم تشریح اش کنم دود از کله جنابعالی بلند می شود! درد دلی پر گلایه است که ارتباط عجیب حسی ای با آن دارم. درد دلی که در بخش هایی پر تشویش از زندگی ام را پرده برداری کرده و گذشته های مدفون را باز هم سراغم آورده. خیلی پیچیده است. خیلی...». یک بار دیگر با هم سراغش می رویم و از اول آنرا می شنویم. چشم های محسن بسته است و معلوم نیست کجاست... هر دو سکوت می کنیم....

برای یک نسل

به «پرچم سفید» که می رسیم به نظر حالش بهتر می شود. از آن استرس و تردید «قطار» بیرون آمده و من نمی توانم آن احساس و لحظه ها را با کلمه ها برسانم. لحظاتی عجیب و محو مثل لحظات اسلوموشن بعضی فیلم ها یا خواب ها. نمی دانم. ولی با شروع «پرچم سفید» قابل پیش بینی است که حاش خوب شود : « بعضی وقت ها در زندگی ات احساس دینی داری و دوست داری به هر قیمتی که شده آنرا ادا کنی. جنگ دین بزرگی بر گردن ما داشت. من تکه ای از روحم را هنوز در بین همه آن شلوغی ها جا گذاشته ام. تکه ای بزرگ از روحم . ولی با این قطعه احساس می کنم دینم را ادا کرده ام. سبک شده ام. همه تصویرهای یک نسل را توانسته ام یک جا جمع کنم. چشم هایم را که می بندم زیر یک پرچم سفید ایستاده ام و حس می کنم زمان چقدرزود می گذردو ما چقدر به آنهایی که رفتند بدهکاریم. »

پائیز که می شد...

به اصل ماجرا رسیده بودیم و چون می دانستم محسن دلبستگی خاصی به قطعه آخر آلبومش دارد سعی کردم کمتر وارد بحث شوم و اجازه بدهم خودش از همه اسرار این قطعه بگوید: « پائیز فصل من است. اعتقاد دارم که همه شاهکارهای عالم در این فصل زائیده شده اند. متن این ترانه بیشتر از هر کار دیگری به خود من تلکگر دارد. تصویری از یک عشق و بن بستی درگیرانه و مجهول. عبارتش شاید اینهایی که گفتم نباشد ولی سخت است باز هم از مفهوم این ترانه کلام به میان آوردن. دلبستگی ویژه ای به این کار دارم و قطعا جزو انتخاب های اصلی من برای این آلبوم است. »

تیتر بزن...

لحظه خداحافظی فرا رسیده و نتیجه این دوئل دو نفره بسیار لذیذ و لذتبخش از آب در آمده. ساعت حوالی 5 صبح است و دیگر همه چیز تمام شده و همه حرف ها و قرار ها برای این مطلب نهایی شده. خداحافظی می کنم و وقتی راننده آژانس با بی حوصلی رادیو را روشم می کند، تیتر این گزارش همه فکر و ذکر من است. اینکه تیتری باید انتخاب کنم که وسوسه خواندن کل این مطلب را برای هر خواننده و مخاطبی به حد اعلا برساند. در لابه لای تیترها در حال کلنجار رفتن ام که ویبره اس ام اس خواب از سرم می پراند. استاد هنوز بیدار است و نوشته :«تیتر بزن: «قطار قلب منه...». او نسبت به تیتر هم وسواس دارد و حساسیت اش تمام نشدنی است...

از فروشگاه های معتبر سراسر کشور.......

دانلود اصلا" کار درستی نیست...

اورجینال بخر عزیز

باشه،من با این حرفتون متحول شدم

قطار رد شدو رفت مسافرا موندن/ مسافرا که برن قطار می مونه