ما قربانی همان لحظه هایی هستیم که



نتوانستیــــــــــــ♣ــــــــــــــــم رو در رو



حرف های مانده در دلهایمان را بگوئیم ...



زمان فقط فاصــــــله هایمان را بیشتر کرد....

من یک عذرخواهی به "خودم" بدهکارم !!!

برای اینــــــــکه احساســــــــــاتی بودم ،

برای اینـــــــــــــــکه یـــــــــــــک رو بودم ،

برای اینکه غـــــــــــــــــرورم را شکستم ،

برای اینکه ســــــــــــــــــــــــــاده بودم ...

بـــــــرای اینـــــکه انســــــــــــان بودم ...

" خودم "

من رو ببخش

اينجا دانشگاه است


فرغوني خواهم ساخت


خواهم انداخت به اين جاده پر پيچ و خم دانشگاه


دور خواهم شد از اين جايگاه پر گل و لای


كه در آن هيچ اتوبوسي نباشد بهرما پشت کوهها جايي است كه دانشگاه است


و در آن درس همي‌ خوانند انسانيها


فرغوني خواهم ساخت


نصب شايد كردم دزدگيري سر شاه چرخ جلو


تا بيايد گاه صداي عالم گيرش


و همه مست و شيدا بشوند


فرغوني از كلاس، خالي ودلي پر از عشق پژو..


همچنان خواهم راند


من موبايلي دارم، دم گوشم هر دم


همه ترسم از ضايعگي است چون موبايلم


ماشين حساب داداش جان است


من درس ايما و اشاره از پشت نرده را


بيست مي‌گيريم، بيست


فرغوني خواهم ساخت


پشت کوهها دانشگاهي است...

این متن را خیلی دوست دارم ......

سر تا پا سوال بـــــودم



وقـــــــــــــــــــــتی



مرا جواب کردی....

فقط و فقط به عشق، مدیر گروه نوشتم

فدای سرم که عاشقم نیستی ..!!


چیزی که زیاد است جا ...


برای مردن ...