دنیا کوچکتر از آن است که گمشده‌ای را در آن یافته باشی
هیچ‌کس اینجا گم نمی‌شود
آدم‌ها به همان خونسردی که آمده‌اند
چمدانشان را می‌بندند و ناپدید می‌شوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بی‌رحم‌ترین‌شان در برف
آنچه بر جا می‌ماند
رد پایی‌ست و خاطره‌ای که هر از گاه
پس میزند مثل نسیم
!پرده‌های اتاقت را.... !

گفتی:

آواز این پرنده

مثل حضور مبهم تنهایی است

با دست خود گلوی قناری را

از حجم استخوانی تن کندم.

گفتی:تنها

در خط استوایی هر سینه

روز ورود عشق چه رویائی است

با دست خود دریچه هر دل را

از چارچوب تنگ بدن کندم.

گفتی،دوباره گفتی:

اینجا چقدر بی تو تماشایی ست

با دست خویش، خود را

در لحظه شکوفه شدن کندم " عبدالجبار کاکائی "

بیچاره ناجور خورد تو دیوار

مرگ بر کارهای یواشکی

چته آخه تو؟