تو آمدی و کسی گوشه ی غزل هی با ↓

ردیف و قافیه هایی عجیب ور می رفت

تو آمدی، کلماتی که مرد ساخته بود

شبیه صابون از دست شعر در می رفت

تو آمدی که بگویی: اگر... اگر می رفت...

تو آمدی و کسی داشت سمت در می رفت!

تو آمدی و چنان زل زدی به پوچی من

که داشت حوصله ی انتظار سر می رفت!!

نه تو مى مانى ونه اندوه ونه هيچيك از مردم اين آبادى...
به حباب نگران لب يك رود قسم،وبه كوتاهى آن لحظه شادى كه گذشت...
غصه هم مى گذرد،آنچنانى كه فقط خاطره اى خواهدماند...
لحظه ها عريانند
به تن لحظه خود،جامه اندوه مپوشان هرگز

ما عروسی هم میریم واسه شامش میریم
قشنگی مردن به حلواشه دیگه

ﭘــﺴـﺮ : ﺍﻋﺘـﻤـﺎﺩﺗﻮ ﺑﻪ ﻣـﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻦ !

ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺧــﺘــﺮ ﺧـﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺮﯾــﺎﻥ ﻭ
ﻟﺨـﺖ
ﻣــﺎﺩﺭ ﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩ

ﺩﺧـــﺘـﺮ : ﺣﺎﻝ ﺗـــﻮ ﺍﻋﺘـﻤـﺎﺩﺗﻮ ﺑﻪ ﻣـﻦ
ﺛـﺎﺑﺖ ﮐﻦ !

ﭘــﺴـﺮ : ﺗــﻤـــﺎﻡ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺗﻨـﺶ
ﮐﺮﺩ

ﯾـــﺎﺩﻣـﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻗﺘـﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﯿﻢ ﺗﺎ
ﺁﺧــﺮﺵ ﻫﺴﯿﺘﻢ ،
ﺁﺧــﺮﺵ ﺑﺴﺘﻦ ﮐﻤﺮﺑـﻨـﺪﻣﺎﻥ ﻧـﺒـﺎﺷـﺪ