تــکــبـــیــــــــر !

دلم سوسوی یک فانوس می خواهد

همینجاییم بگو گوش میکنیم!!!!

شاید ... خیابان رفتم و برنگشتم

شاید به شایدی رفتم ... بی دغدغه

شاید ... هیچ وقت نشد برگشت

شاید باید خودرا نیز از یاد برد

شاید .... زیبایی را باید خاک کرد

و خاک را به توبره کشید از درد

"همه چیز تلخ بود " لازم بود نوشته بشود و بعد پاک شود .

پس نوشتم و پاکش کردم .

خیلی چیزها ... را باید نگفت .

بی خیال

هست کسی که سال هاست ؛ در دوری یک حسیست و در نالهء بی

صدای خود ؛ همیشه بی نا بوده است .

دنیای کوچکی است که در چشم ما ؛ بزرگ و پرشکوه نشسته است.

فداکاری ؛ دیدن و ندیدن است .

رفتن ؛ برای ماندن, دیگری است .

دردیست که باید چشید و کشید .. اما آخ نگفت .

باید اوج در اوج دیده بشی .

مهم نیست روحت مچاله باشد ؛ یا بی ناله .

باید کشید کنار ...

باید تمنارا خاک کرد .

گاهی وقت ها آدم فکر می کند روزگار ؛روزگار خوبی است .روزگار, خوش یمنی است و روزها ..به این خوشی و خوشی خواهد بود .

گاهی وقت ها آدم آز بس که خودش ؛ ساده و بی پیرایه می بیند خیلی چیزها را و پرده بر عیب ها می کشد ..فکر می کند همه پرده دارن و حرمت پرده و پرده ها را می دانند.از بس لنگ روزگار را نمی بینی ..فکر می کنی لنگی در کار نیست و این جاست که اسیر خواستن می شوی و شیفتگی پیشه می کنی و می تازی ته, ته, راه . خیلی وقت ها وقتی کنار " تاری" ؛ به صدای هر سیمش خاطره ای می پیچد در ضمیرت و هر چقدر این سیم را بیشتر می زنی ..بیشتر می روی ته ته سیم. فکر می کنم باید خیلی چیزهارا دوباره دید.چشم ها را باید ...باز هم گشود و پلک ها را ..کنار زد .