dokhtar to chera javabe mano nemidiiiiii khosusi didgah khatab eee

بابا ، چیز دیگه س بحث . یه

پدرم میگوید : قدر هر آدمی به عمق زخمهای اوست !!

پس زخمهایت را گرامی دار. زخمهای کوچک را نوشدارویی اندک بس است . تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد
و هیچ نوشدارویی شگفت تر از عشق نیست. و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست ...

او که نامش خداوند است...

پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر ، اما نگفته بود او که نوشدارو دارد، دستهایش این همه از نمک عشق پر است و نگفته بود که عشق چقدر نمکین است و نگفته بود که او هر که را دوست تر دارد بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد !!!

زخمی بر پهلویم است وخون می چکد وخدا نمک می پاشد. من پیچ میخورم و تاب میخورم و دیگران گمانشان که می رقصم!

من این پیچ و تاب را و این رقص خونین را دوست دارم، زیرا به یادم می آورم که سنگ نیستم،چوب نیستم خشت وخاک نیستم که انسانم...

پدرم گفته است از جانت دست بردار، از زخمت اما نه، زیرا اگر زخمی نباشد، دردی نیست و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود وا گر در پی نوشدارو نباشی عاشق نخواهی شد و

عاشـــــــــق اگر نباشی " خــــــــــــدایی " نخواهی داشت ...