بارسلونا موفق شد در جام خوان گامپر ناپولي را با 5 گل در هم بکوبد.


بارسا در جام خوان گامپر و در ورزشگاه نوکمپ موفق شد حریف خود ناپولی را با نتیجه پنج بر صفر شکست دهد.
در این دیدار سسک فابرگاس خرید جدید بارسا که به تازگی از آرسنال به آبی و اناری ها اضافه شده است اولین گل خود را با پیراهن این تیم به ثمر رساند.
در این دیدار که بارسا بیشتر توپ و میدان را در اختیار داشت فابرگس ابتدا در دقیقه 25 برای بارسا گلزنی کرد. پنج دقیقه بعد سیدو کیتا گل دوم بارسا را به ثمر رساند تا بازی نوید یک پیروزی پر گل را برای هواداران میزبان بدهد.
نیمه اول با همین نتیجه به پایان رسید اما در نیمه دوم بارسا باز هم توپ ومیدان را دراختیار داشت و فرصت های زیادی روی دروازه حریف ایجاد کرد ودر دقیقه 62 بازی بود که پدرو موفق شد گل سوم را برای میزبان به ثمر برساند.
سه دقیقه بعد مسی گل چهارم را به ثمر رساند تا خیال هواداران از یک پیروزی دلچسب راحت شود. اما این پایان کار نبود و مسی باز هم در دقیقه 76 برای تیمش گلزنی کرد تا در نهایت بارسا با نتیجه 5 بر صفر حریف ایتالیایی خود را شکست دهد جام خوان گامپر را از آن خود کند.

قصه ی یک موریانه


1- همه چیز از آن شب شروع شد. همان شبی که در آن روی سن "تئاتر رویاها" در سانسی ویژه نمایش کابوس برای هواداران یونایتد به نمایش در آمد. اگرچه اشتباه محض داور و حماقت تیم هاوارد و زیرکی کاستینا تاثیر بسزایی در دراماتیزه شدن ان شب داشت. اما این مورینیو بود که شاید به علت چهره ی جذابش و یا خوشحالی های عجیبش تبدیل شد به قهرمان مطبوعات زرد. آن شب مترجم سابق بارسلونا کنار چمن اولدترافورد میدوید و عقده های کودکیش را فریاد میزد و شاید انموقع کسی نمیدانست او همان بازیکنی ست که مدیر باشگاهش به پدرش گفت " یا پسرت را بیرون بکش یا خودت هم از تیم برو" ! برای کسی که آرزویش فوتبالیست شدن بود و توانش را نداشت عجیب نیست که وقتی نزدیکی مسی را به خودش حس کند و بوی سوزانده شدن ریشه اش را بشنود دماغش را با دستهایش بگیرد. کمی بعد از آن شب مورینیوی بازیکن که یک مدافع بسیار ضعیف بود تبدیل شد به یک مربی تدافعی اسم و رسم دار و لطف آن داور را هم خیلی زود فراموش کرد . خیلی زود !



2- مربی جنجالی چلسی اگرچه از سوی ژورنالیست های بیمار لقب "خاص" گرفت اما هیچوقت قابل احترام نشد و نهایتا پس از 2 بار فتح جزیره توسط ستاره های گرانقیمت تیمش نهایتا فوتبال جزیره را به فرگوسن بزرگ واگذار کرد و اواسط فصل بعد هم ابراموویچ که از بازیهای یک بر صفر و خسته کننده ی او و البته بازیهای رسانه ای ش به تنگ آمده بود او را از تیمش بیرون کرد و چند سال بعد هواداران شیرهای لندن به کارلتو لقب "فراتر از خاص " دادند. لقبی پر از معنی..





3- پپ گواردیولا درست اتتهای همان سالی بهترین مربی جهان معرفی شد که مورینیو حتی او را به عنوان دستیارش نپذیرفته بود و راهی اینتر شده بود. اتفاقا این ماجرا اصلا عجیب نبود . پپ دیروز ستاره ی تیمی بود که مترجمش آرزوی فوتبالیست شدن داشت و این آرزو برایش تبدیل به یک عقده شده بود و هر نگاه پپ میتوانست تیری زهرناک باشد بر قلب تیره ی مورینیو . خوزه دردومین سال حضورش در اینتر با الطاف بی پایان داور از پس تیم پپ برامد و نهایتا قهرمان اوپا شد و این مقدمه ای بود برای رفتن خوزه به جایی که حقیقتا به ان تعلق داشت . به لجنزاری به نام مادرید...

ابی رابسون اسطوره فقید فوتبال جهان در یکی از کنفرانس های خبری با پرسش تند خبرنگاری از یکی از کشورهای دوردست آسیا روبرو شد. پرسشی نسبتا بی ربط که در آن شرایط توهین آمیز هم می نمود. رابسون بعدتر گفت، که با این وسوسه روبرو شد که به آن خبرنگار جوان بگوید:« بچه تو از کجا آمده ای که همچین سوالی می کنی؟» اما مرد بزرگ فوتبال جهان، در آن کنفرانس به محترمانه ترین وجه به آن سوال بی ربط جواب داد. بابی رابسون مردی است که هرکسی از کنارش رد شود به جایی می رسد. مورینیو از ترجمه حرف های او آن قدر آموخت که بعد ها به یکی از مربیان بزرگ جهان تبدیل شود و ویلاس بوآس با «پارتی بازی» رابسون توانست به رغم سن کم راهی مدارس مربی گری پورتو شود. «هوب استیونس» مربی پیشین شالکه و کنونی سالزبورگ، نمونه دیگری است. مرد بزرگی که درآمد ناشی از «شوالیه» شدن اش را به بیماران سرطانی بخشید، بیش از دانش فنی و تجربه، «شخصیت» داشت. استاد مورینیو مرد بزرگی بود.
مورینیو مرد پر هنری است. او از معدود مربیانی است که توانسته به همراه دو تیم مختلف قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود. او پورتو را که جایی در بین بزرگان نداشت، بر قله فوتبال اروپا نشاند و از اینتر «شل و ول» یک تیم «با شخصیت و گردن کلفت» ساخت. بدون شک می توان مردانی را یافت که قادر به تکرار این افتخارات باشند، اما بعید است کسی یافت شود، که بتواند «شاهکار» او در بازی برگشت «سوپر کاپ» اسپانیا را تکرار کند. مورینیو جشنواره ای از «حقارت» به راه انداخت. او کاری کرد که هیچکس نبیند که رئال برای اولین بار توپ را تقریبا به اندازه بارسا در اختیار داشت. کسی به این که رونالدو صدمین گل اش را زد و برای اولین بار در نوکمپ پایش به گل باز شد، کاری نداشت. حالا برای کسی مهم نیست که تعداد شوت های به دروازه رئال در دو بازی دو برابر بارسا (26 به 13) بود. همه فقط حقارت آقای خاص و شاگردانش را دیدند. مورینیو مرد کوچکی است.