باد پَرسه می‌زند،

تا نان را، از منقار تُرد گنجشکان بِرُباید.

دختران شالیکار پنهان می کنند، دلهاشان رادر سبد چای!

و ما همچنان، از مُردگان پیر، غولهای جوانی می‌سازیم !

و غولهای جوان را، به قامت مُردگان پیر، کوچک می‌کنیم …

تا همسنگ گور شوند .







باد، پرسه می‌زند،

ماه چکه می‌کند از گلوی گنجشک،

و من،

گریه‌ام می‌گیرد …

در این جغرافیای خسته‌ی بلاتکلیف،

که دامن پُرخارش را

تا آخر دنیا کشیده است.


محمدرضا رحمانی

ناگـــزیرم از سـفر بــــی سرو سامان چون #باد

بـــه گـــرفـتـار رهــــایـــی نتـــوان گــــفـت آزاد

کوچ تا چند؟! مگـر می شود از خویش گریخت

بــال تنهـــا غـــــم غــــربت بــه پرســتو ها داد

ایــن کـــه مردم نشــناسند تورا غربت نیست

غـــربت آن است کــــه یـــاران ببرنـــدت از یـاد


فاضل نظری

تقدیم به پدرخوبم
ازمناجات خواجه عبدالله انصاری...

آرام از کوچه می آید


پنجره را باز می کند



و سرش را روی بالشم می گذارد


*


چه معشوقه ای می شد


این #باد


اگر


هرجایی نبود

#بـاران باشد . . .

#تـو باشی . . .

غـَزل و شـعر و تـرانه . . .

#مـَن هستـم و نـگاهِ #مستـانه . . .

دسـت در دسـتِ #تـو . . . #شادمـانـه !!

نخواهـَم دگـَر #هیـچ ز ایـن رسـم زمـانه . . . !!

#ایـرج-تمجـیدی

شادنَ

سلام