به روزهایی که بر می آشفتم وقتی مامان حرفی می زد که شبیه همیشه اش نبود.

هرچقدر هم که معمولی می بود.

بر می آشفتم و کار ، #گاهـ ـی به قهری کوتاه مدت می انجامید.

این سوال همیشه برایش باقی ماند که من چرا نمی گذارم او رفتار طبیعی خودش را داشته باشد.

چرا همیشه باید مراقب باشد چه می گوید ؛ چرا نمی گذارم گاهی اولین چیزی که فکر می کند را بر زبان آورد.

#یادم-آمده-است.

سـه نقطـه بـَرای ِ #تـو . . .

#پُـر از #حـرف-هـای ِ نگفتـه . . .

حـرف هایـی از جنـس ِ #آشنـایی . . .

پـُر از #دوستـی ِ فـرامـوش #نشـُدنـی . . .

مثـلِ #دیـروزی کـه هنـوز یـادَش #تـازه هسـت . . .

ولـی #خـالی از هـر #آوایـی . . .

تمـامِ #حـرف هـایـَم در همین

#سـه-نقطـه #تمـام شـُد . . . !!

; )

و قایق بی ناخدای احساسم

لجام گسیخه تر از تمام ثانیه های طوفانی عمرم

سرگردان دریای بی کسی هاست!

منم.....همان مسافر تنها

که افق های دوردست را به امید روشنایی نفسی گرم

بی رمق اما حریص نظاره گرم.

در حسرت دیدن کورسوی امیدی ٬ سراپا چشم شده ام

و به دنبال شنیدن صدایی بی جان ٬ سراپا گوش!

ساحل ٬ نا آرام...

قایق ٬ بی بادبان...

بر لب زمزمه هایی گنگ...

و قلب من پیچیده در هاله ای از ترس...

.

.

بی گمان این احساس بی معنا نیست...خواهی آمد ناجی!

می دانم که می آیی...