روزهایم را کم می­ آورم؛

کار و کار و کار!

پروژه های موازی! از همانها که در بهترین حالت کپی کاری می شوند!

دوئیدن های تردمیلی! از همانها که به هیچ جا نمیرساندت!

جلسه های بیخودی کشدار!

از آنها که وسطش فکر میکنی که این دو ساعت را چه کارها که نمی شد کرد!

راه ِ زیادی نیست ؛

امّا هرکسی نمی تونه تا آخر این راهُ بره ...


پ ن : شعار دادن خیلی راحته ؛ چقد تونستیم حرفامونُ اجرائی کنیم و پاش وایسیم؟

آدم هــای ایـن روزگــار بَـرایَــم گـنـگ اَنــد . . .

نـمی فَـهـمَـمِـشــان!!!

چــرا بــایــَد ایـن قــَدر بـ ه خـود سَـخـت بــگیــرنــد و بــرای هَـر چیــز کــوچَـکـی زنــدگـی را زَهـر کُـنـنـد . . .

خُـدا شَـب را بَـرای آرامـش خـلـق کـرده اسـت اگــر شبــهـا آرامـش نـداری بــدان روزهـایـَت مـشکـل دارنـد و جـایـی از کــارت مـی لـنـگـد!

چیــزهــایـی را مــی خواهــی کــ ه ارزش خــواستـَن را نـدارنــد . . . (سـوره لَـیــل)

سـادگـی مَـگـَر چـ ه ایــرادی دارد کـ ه مَـردُم دوستــش نــدارند ؟؟؟

مـن سـادگــی را بـیــش از هَــر چـیــزی دوسـت دارم . . .

ایـنــکـ ه چـ ه نــدارم بــرایــم مــهــم نــیــسـت بــلــکـ ه بــرایــم داشتــ ه هــایــم مـهـم است!

بــازار کــ ه مـی روم حــسرت نـمـی خــورم کــ ه ای وای کــ ه مــن چــ ه چـیــزهــا کــ ه نــمی تــوانــم بــخــرم

بــلــکــ ه خـوشحــالــم از ایـنـکـ ه از امـکــانــات کــَمـَم استـفــاده می کنــم و بــا کمــتــریــن هـزیـنـ ه هــا زنــدگــی مـی کــنــَم!

آي مــردم ســاده زیــستــن یــعــنــی بــرای خــودتــان و خــدای خــودتــان بــاشیــد . . .

نــه بــرای مــردم ِ ایــن روزگــار کــ ه عَـقـلــشــان بــ ه چـشـمـشــان اسـت!

سادگی سنگین است ...
درک آن پیچیده ...
مثل یک لبخند است ...
با دلی رنجیده ...

سادگی شیرین است ...
نرم و آب افتاده ...
یک هلوی بی پوست ...
حاضر و آماده ...

سادگی یک رنگ است ...
در دل نقاشی ...
طرحی از قطره اشک ...
که تو رنگش باشی ...

سادگی ، سادگی است ...
با هزاران مفهوم ...
خواب بی تعبیری است ...
سرنوشتی محتوم ...

ساده تر باش و ببین ...
سادگی لبخند است ...
هر که پیچیده تر است ...
بیشتر در بند است ...