گــاهــی وَقـتــا دلــت مـی‌خــواد یــ ه اتــفــاق ِ خــاصـی بـیـوفـتــ ه ،و بــعــد دُچــار ِ تـَـوهُــم اتـفــاق افـتــادَنـش مـی‌شـي . .


گــاهــی هـَم یـ ه اتـفـاقــی افـتــاده کــ ه چــون دلــت نـمـی‌خـواستـ ه رخ بــده ،خـودتُ تـوجـیـ ه مـی‌کـنـی کـ ه اتــفـاق نـَيـُفـتــاده . .


ریـشـ ه‌ ی خـيـلی از مـشـکـلــات ایـنــ ه کــ ه خــواستـ ه‌ هــای ِ دل رو ،واقـعـیــت فــرض مـی‌کــنـیــم . .


اگــ ه آدَم خـودشُ عــادت بــده وَسـط حــقـیـقـت ِ زنـدگـی کـنــ ه ، ذهـنـش پــر از آرامـش میــشـ ه . .


بـ ه قــول عـبــاس مـعــروفــی ، بـ ه هـمـیـن سادگـی ست ، شـایـد هـم ساده‌ تـر..

ي حرفــايي اون قــَدر بــرات سَنـگـيـن ِ كــ ه ..

ديــگــ ه اﻋـﺘــﺮﺍﺿـَﻢ نـمـي كـنـي ..

ﻓَـﻘـَﻂ ي ِ ﻧـﮕــﺎﻩ ﻣـﯿـﮑُـﻨـﯽُ راهـتـُ مـيـكـشـي ُ مـيـري ..

...

ﺑـ ﻪ ﻫَـﻢ ﻧـمي ﺮﺳﯿــﻢ . .

ﺍﻣــﺎ . .

ﺑـﻬﺘـﺮﯾـﻦ ﻏَـﺮيـبــ ه ﺍَﺕ ﻣي مــاﻧَــﻢ . .

ﮐـ ه ﺗــﻮ ﺭﺍ ﻫَـﻤـﯿـﺸـ ه ﺩﻭﺳـﺖ ﺧــﻮﺍﻫَـﺪ ﺩﺍﺷـﺖ . .

ﺣَـﺘـﯽ ﺍﮔــَﺮ ﻧَـﺪﺍﻧـﯽ . .

ﺣَـﺘـﯽ ﺍﮔـَـﺮ ﻧـَﮕُـﻔـﺘــَﻢ . .

توی زندگی، آدم‏هایی هستند صادق.

آنقدر صاف و بی ریا که اولین بارِ شنیدنِ صداشان دلت هوای به آغوش کشیدنشان را می‏کند.

دلت می‏خواهد هر روز بهشان زنگ بزنی و بگویی منم و آنها جیغ بکشند

و تو باورت بشود یک نفر توی دنیا از شنیدن نامت اینقدر شور به جانش می‏ریزد!

آدم‏هایی با چشم‏هایی عجیب مهربان که انگار هزار سال است می‎‏شناسی‏ ـشان ...

میان تمام این هیاهو و شلوغی روزگار، بهترین هدیه زندگی این است که کسی را داشته باشی که وقتی دلت گرفت آنوقت آن آدم با گوشی اش برایت آهنگ بگذارد و شوخی کند و بخندد و بخواهد تلفنی ساندویچ سفارش بدهد و خوب باشد و خاطره بگوید و کاری کند که یادت برود چقدر دوست داری با مشت بکوبی وسط دنیا!