با هوای خنک باران خورده

برای قدم زدن ؛

شاید هم با خیال ِ کسی ...

نمی خوام هم بدونم !

اما . .

اما چه میشه کرد . . تو باید تنها باشی . .

امروز در کنار شما خیــــــــــــــــــــــــــــلی زیاد به من خوش گذشت...

همۀ همکارام هم گفتند چه دوست خوب و مهربونی داری ...

پ ن : همۀ این بستنی برا خودت تنهائیه ... برا همین دیدگاهُ می بندم.

همیشه واژه اولین بار یه حس خوب،مطبوع و گرمی برات داره… اصن قلقلکت (؟) میده.

مثل خاطره اولین روزی که رفتی مدرسه یا دانشگاه یا چه میدونم سرکار…

اولین باری که قدم گذاشتی تو یه دنیای دیگه مث مادر یا پدر شدن یا ...

ینی وقتی خیلی از کارها برات عادت و روتین زندگیت نباشه؛

ممکنه انجام خیلی از کارهای منفی هم همیشه به یادت بمونه و برات اولین بار باشه ولی اینبار با یه طعم ِ گس یا حتی تلخ و گزنده.

مثل چی؟

مثل اولین باری که تلفنش رو جواب ندادی یا حتی بدتر قطعش کردی.

اولین باری که با شنیدن صداش یا دیدن عکسش قلبت به ضربان نیفتاد و تو دلت قربون و صدقه اش نرفتی

اولین باری که تلفظ اسمش یا شنیدن نامش قلبت رو به لرزه ننداخت…

این اولین بارها هم همیشه یادت می مونه

ولی یادآوریش نه تنها خوشایند نیست بلکه حتی ممکنه یه بغض گنده و سر نگشوده رو مهمون قلبت کنه.



پ ن : اگه برای خودت و یه رابطه ارزش و احترام قائلی نگذار هیچ وقت اولین بارها از نوع دوم تجربه بشه اگرم قائل نیستی که خُب هیچی.