ســعید
دروغ هم اگه نباشه، مطمئنا در مورد خودمون ممکنه اغراق کنیم - اگه بخوایم از نزدیک با افرادی که اینجا باهاشون دوست میشیم برخورد کنیم و چند روز باهاشون زندگی کنیم... شاید (در مورد بعضیاشون) واقعا شوکه بشیم
علیرضا-کامنت
مجازی بودن خودش یک نوع دروغی بودن هست!؟حتما میپرسید چه طوری؟خوب بارها شده که ما مطالبی اینجا نوشتیم که اصلا تو دنیای واقعی حتی به زبان هم نمیاریمشون.البته از لحاظی هم باید ممنون دنیای مجازی بود.چون ناگفته های دل خودمون رو اینجا مینویسیم.مثل حسی که نسبت به عشق در ما ایجاد میشه.یا وطن.مثلا من امروز مطلبی رو در مورد وطن نوشتم که به هیچ عنوان تو دنیای واقعی به هیچ کس نگفتم.شاید راست باشه.اما وقتی تو دنیای واقعی به زبون نمیارم دروغه!چرا؟چون من مدیون دنیای واقعی هستم ولی پناه میبرم به مجاز و مجازی گری که هیچ بازخوردی برای من نداره اگر داشته باشه چون قابل لمس نیست زود گذر هست.پس من دارم خودم رو به بیراهه میبرم.بیایید با واقعیت روبرو بشیم مجازی بودن یعنی فرار از خود بودن.
اِبی بن بست. . .
شاید درست باشه ...اما خودم ساده ام همون چیزیم که باید باشم عینه زندگیه عادیم چون واقعا من اینجا دوستایی دارم که از 100تا دوست واقعی بهترن....پس دلیلی ندارمو نمیبینم که بخوام باهاشون 2رو باشم بخوام خودمو بزرگ کنم
اِبی بن بست. . .
منکه گفتم مثلا دروغ .....بقیه چیزارم شامل میشه
حُـجَّتـــ
تو جامعه ای که به عنوان مجازی داریم زندگی میکنیم یعنی همین دنبالریا دنبالر هایه دیگه همه میخوان خودشون رو بزرگ کنن ... خودمم هم شامل این قضیه هستم حالا هدفمون از این بزرگ نمایی نمیدونم چیه ؟ شاید خودمون رو لوس کردن واسه دختراست یا لوس کردن خودمون جلویه پسر هاست .... ولی این جور بزرگ نمایی و قدیس کردن خودمون به عنوان سمبل همه چیز تموم کار درستی نیست چون زندگی رو دوچار دوگانگی میکنه و بقیش واستین فک کنم ..
حُـجَّتـــ
میتونم روک صحبت کنم ؟؟؟؟ یا محدودیت وجود داره ؟
ســعید
به نظر من بعضی ها تو محیط مجازی سعی میکنن چیزی رو نشون بدن که نیستن... اما مطمئنا همین رو شخصیت واقیشون تاثیر میزاره
#بحث-اول
14 سال و 11 ماه و 7 روز و 22 ساعت قبل