از جمله دکتر اسلامی ؛ دکتر باستانی پاریزی ؛ دکتر زرین کوب ؛ سعیدی سیرجانی وبسیاری دیگر از چهره های نامدار وطن مان - به روستای خور برده شد ؛ همان کودکانی که در مدرسه یغمایی درس میخواندند و همان مردمی که در درمانگاهش درد های خود را درمان کرده بودند ؛ به فتوای آخوندک ابله همان روستا ؛ دامن شان را پر از سنگ های درشت تر از فندق و کوچک تر از گردو کردند تا جنازه این خدمتگزار به فرهنگ ایران را سنگباران کنند . و درد انگیز تر اینکه پس از دفن جنازه حبیب یغمایی ؛ فرزندانش دو سه روزی در مقبره اش خوابیدند و کشیک دادند مبادا آن پیکر بیگناه را از زیر خاک در بیاورند و به لاشخور ها بدهند !
متاسفانه تاریخ میهن ما از این ناسپاسی ها و قدر نا شناسی ها داستان های بسیار دارد .

به یزدان که گرماخرد داشتیم............. کجااین سرانجام بد داشتیم

«اطلاعات دیگری هم از این بازیکن داری؟»که فردوسی پور گفت:«بله؛او همین چند وقت پیش یک بار دیگر ازدواج کرد!»
نوذری با شوخی به فردوسی پور گفت که خودت هم شبیه پله هستی که عادل در جوابش گفت:«اما من اینقدر سیاه نیستم.»
او بعد از این سئوال یکبار دیگر درحالیکه به سمت شرکت کننده دیگری می رفت درمیانه راه به سمت عادل برگشت وگفت:یکبار دیگر اسم پله را بگو!..که .این یکی از شگردهایی بود که نوذری را در تلویزیون استثنا می کرد.لحظه ای که عادل جوان هم از این شوخی به وجد آمد ودرجا با واکنشی غیر ارادی با خنده بالا پرید!
عادل فردوسی پور البته بعد از نمایش این قسمت توضیح داد که در آن سالها هنوز در تلویزیون کار نمی کرده اما همواره در مسابقات سرگرمی صدا و سیما داوطلب شرکت بوده است ...

یکی را از برزگان بادی مخالف در شکم پیچیدن گرفت و طاقت ضبط آن نداشت و بی اختیار از او صادر شد

گفت ای دوستان مرا در آنچه کردم اختیاری نبود و بِزِهی بر من ننوشتند و راحتی به وجود من رسید شما هم به کرم معذور دارید.


شکم زندان بادست ای خردمند

ندارد هیچ عاقل باد در بند

چو باد اندر شکم پیچد فرو هل

که باد اندر شکم بارست بر دل

حریف ترشروی ناسازگار

چو خواهد شدن دست پیشش مدار