آیینه چون شکست به تکثیر می رسد
بیهـــوده در تدارک گورند سنگها ... !

لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد
عشق بزرگم آه چه آسان حرام شد

می شد بدانم این که خط سرنوشت من
از دفتر کدام شب تیره وام شد؟

اول دلم فراق تو را سرسری گرفت
و آن زخم کوچک دلم آخر جذام شد

گلچین رسید و نوبت با من وزیدنت
دیگر تمام شد گل سرخم! تمام شد!

شعر من از قبیله ی خون است، خون من
فواره از دلم زد و آمد کلام شد

ما خون تازه در تن عشقیم و عشق را
شعر من و شکوه تو، رمز الدوام شد

بعد از تو باز عاشقی و باز... آه نه!
این داستان به نام تو، اینجا تمام شد.

حسین منزوی

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت
عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
دست غیب آمد و بر سینه ی نامحرم زد

دیگران قرعه ی قسمت همه بر عیش زدند
دل غمدیده ی ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت
دست در حلقه ی آن زلف خم اندر خم زد

«حافظ» آن روز طربنامه ی عشق تو نوشت
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد

حافظ

افسردگی

تو پيدا مي شوي اما...
فراموشي گرفتم من!
و گلدان نگاهت را
به خاموشي گرفتم من!
...
صدايم مي زني ،شايد ...
نمي فهمم چه مي گويي!
هنوز افسرده ام ، اما...
نه درماني! ...نه دارويي!
...
هواي گرم تابستان ...
ندارد با دلم سازش ...
نمي خواهم كه بنشينم
به پاي ميز آرايش!...
...
نه خطّي گوشه ي چشمم!
نه رنگي بر لب و گونه ...
اتاق خواب من خالي ...
ز عطر وحشي پونه !...
...
دوباره روي تخت من ...
كتاب شعر و خودكارم!
و تعدادي ورق پاره ...
برو!...از عشق بيزارم !
...
...
_______________
فریبا شش بلوکی - کتاب بهانه

سلام علی بابای عزیزم

این کیست این، این کیست این، این یوسف ثانی است این
خضر است و الیاس این مگر؟ یا آب حیوانی است این

این باغ روحانی است این، یا بزم یزدانی است این
سرمه سپاهانی است این یا نور سبحانی است این

این جان جان افزاست این، یا جنت المأواست این
ساقی خوب ماست این، یا باده ی جانی است این

تنگ شکر را ماند این، سودای سر را ماند این
این سیم و زر را ماند این، شادی و آسانی است این

امروز مستیم ای پدر توبه شکستیم ای پدر
از قحط رستیم ای پدر امسال ارزانی است این

ای مطرب داوود دم آتش بزن در رخت غم
بردار بانگ زیر و بم هنگام سرخوانی است این

مست و پریشان تو ام موقوف فرمان تو ام
اسحاق قربان توام کاین عید قربانی است این

رستم من از خوف و رجا عشق از کجا؟ خوف از کجا؟
ای خاک بر شرم و حیا هنگام پیشانی است این

گل‌های سرخ و زرد بین آشوب ورداورد بین
در قعر دریا گرد بین موسی عمرانی است این

هر جسم را جان می کند جان را خدادان می کند
داد سلیمان می کند یا حکم دیوانی است این

ای عشق قلماشیت گو از عیش و خوش باشیت گو
کس می نداند حرف تو گویی که سریانی است این

خورشید رخشان می رسد مست و خرامان می رسد
با گوی و چوگان می رسد سلطان میدانی است این

هر جا یکی گویی بود در حکم چوگان می دود
چون گوی شو بی‌دست و پا هنگام وحدانی است این

گویی شوی بی‌دست و پا چوگان او پایت شود
در پیش سلطان می دوی کاین سیر ربانی است این

آن آب بازآمد به جو بر سنگ زن اکنون سبو
سجده کن و چیزی مگو کاین سر ربانی است این

بسم الله ای روح البقاء، بسم الله ای شیرین لقاء
بسم الله ای شمس الضحی، بسم الله ای عین الیقین

هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد

باشد که چو روز آید بروی گذرت افتد


زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز

آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد


آیم به درت افتم، تا جور کنی کمتر

از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد


من خاک شوم، جانا، در رهگذرت افتم

آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد


گفتم که: بده دادم، بیداد فزون کردی

بد رفت، ندانستم، گفتم: مگرت افتد


در عمر اگر یک دم خواهی که دهی دادم

ناگاه چو وابینی رایی دگرت افتد


کم نال، عراقی، زانک این قصه‌ی درد تو

گر شرح دهی عمری، هم مختصرت افتد


" عراقی "