نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

این نقاشی گواش و آب طلا با پیشینه‌ای بیشتر از چهار سده اثر نگارگر ایرانی عصر صفوی است.

اسب گرانبها، زین طلادوزی شده و لباس آراسته سوار حاکی از آن است که
او یک شاهزاده یا اشراف‌زاده بوده است.

این نگاره امروزه در موزه ارمیتاژ سن پترزبورگ نگهداری می‌شود.