موافقم

salam omadi manam be yadetam

هنوز

در فکر آن کلاغم در دره های یوش:


با قیچیِ سیاهش

بر زردیِ برشته ی گندمزار

با خش خشی مضاعف

از آسمانِ کاغذیِ مات

قوسی برید کج،

و رو به کوه نزدیک

با غار غارِ خشکِ گلویش

چیزی گفت

که کوه ها

بی حوصله

در زِلِّ آفتاب

تا دیرگاهی آن را

با حیرت

در کلّه هایِ سنگی شان

تکرار می کردند.


گاهی سوال می کنم از خود که

یک کلاغ

با آن حضورِ قاطعِ بی تخفیف

وقتی

صلوةِ ظهر

با رنگ سوگوارِ مُصّرش

بر زردی برشته ی گندمزاری بال می کشد

تا از فراز چند سپیدار بگذرد،

با آن خروش و خشم

چه دارد بگوید

با کوه های پیر

کاین عابدانِ خسته ی خوابالود

در نیمروز تابستانی

تا دیرگاهی آن را با هم

تکرار کنند؟

احمد شاملو

شهریور 1354