نه تو میمانی نه #اندوه ...

و نه هیچ یک از مردم این آبادی ..
به حباب نگران لب یک رود قسم ..
و به کوتاهی آن لحظه ی #شادی که گذشت ..
#غصه هم خواهد رفت ..
آنچنانی که فقط #خاطره-ای خواهد ماند ...
لحظه ها #عریانند ...
به تن لحظه ی خود جامه ی #اندوه مپوشان هرگز
تو به #آیینه ..
نه ,آیینه به تو خیره شده است..
تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید ..
و اگر #بغض کنی..
آه از #آیینه ی دنیا که چه ها خواهد کرد

گنجه ی دیروزت پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف
بسته های فردا همه ای کاش ای کاش
ظرف این لحظه ولیکن خالی است ...

ساحت #سینه برای جه کسی خواهد بود؟
غم که از راه رسید در این سینه بر او باز مکن
تا #خدا یک رگ گردن باقی است
تا #خدا هست به #غم وعده ی این خانه مده ...!