که چونین بر برهنه شاخه‌های این درخت برده خوابش دور
غریب افتاده از اقران بستانش، در این بیغوله‌ی مهجور،
‏قرار از دست داده، شاد می‌شنگید و می‌خوانید؟
‏خوشا، دیگر خوشا حال شما، اما
‏سپهر پیر بد عهد است و بی‌مهر است، می‌دانید؟»

‏- «کدامین جام و پیغام؟ اوه
‏بهار، آنجا نگه کن، با همین آفاق تنگ خانه‌ی تو باز هم آن
‏[ کوه‌ها پیداست.

‏شنل برفینه‌شان دستار گردن گشته، جنبد، جنبش بدرود.
زمستان گو بپوشد شهر را در سایه‌های تیره ‏و سردش،
بهار آنجاست، ها، آنک طلایه‌یْ روشنش، چون شعله‌ای
[ در دور.
بهار این‌جاست، در دل‌های ما، آوازهای ما
‏و پرواز پرستوها در آن دامان ابرآلود.
‏هزاران کاروان از خوب‌تر پیغام و شیرین‌تر خبر پویان و
[ گوش آشناجویان.
‏تو چشنفتی بجز بانگ خروس و خر
‏در این ده‌کور دورافتاده از معبر؟»


‏- «چنین غمگین و هایاهای
‏کدامین سوگ می‌گریاندت ای ابر شبگیران اسفندی؟
‏اگر دوریم اگر نزدیک

‏بیا با هم بگرییم ای چو من تاریک».‏

مهدی اخوان ثالث

بهترینم حتی اگر هم معنیش رو بفهمه ...و تو اوج هم نگیری و دلش با تو نباشه باز کوچکی

این فاصله ها ، فاصله ها ، فاصله تا کی ؟
هی حوصله و حوصله و حوصله تا کی ؟

آغوش تو باز است و منم طالب دیدار
این راه ِ پر از سنگ و به پا آبله تا کی ؟

درمن که‌صفا نیست ولی مرو تو جاری ست
دلتنگ تو ام ذات صفا ، هروله تا کی؟

دلبسته و پابسته و دل گیر و نفس تنگ
ای خوب وجودم همه در سلسله تا کی ؟

دلتنگی من باز به هجران تو افزود
هی مساله در پاسخ هر مساله تا کی ؟

مرداب به من لذت دریا شدن آموخت
صد مرحله هی در پس هر مرحله تا کی ؟

نه گفتن ما ارثیه ی ایل و تباری ست
مردود شدن در قِبَل یک بله تا کی ؟

آورده خبر قاصدی از حضرت کویت :
«صبر است علاج دل زارت ، گله تا کی؟ »