همان اتفاقی که وقتی رسید
نگاهم به جز آتش آبی ندید

تو این از نگاهت غزل ریخته
رباعی ز مژگانت آویخته

تو ای فال پرجذبه بخت من
غزل چشم بی تاب و سر مست من

تو ای بهت مجهول آینده ام
تب سرخ و درد فزاینده ام

غزال غزلنوش از من گریز
کمی استعاره به کامم بریز

شدم در مسیر تو بدنام و مست
اگر چه دلم از تو طرفی نبست

هنوز از نگاهت جنون می چکد
و از انتظار تو خون می چکد

هنوز از فراسوی دهلیز شب
به من می رسد سوز یکریز تب

خداحافظ ای شوق نادیدنی
نخستین گناه نبخشودنی

خداحافظ ای چشم باران سرشت
تو ای سیب ممنوع باغ بهشت

خداحافظ ای درد شیرین من
تو ای اشتباه نخستین من

گل انتظارم،نمی جویمت
شکوفه ندادی،نمی بویمت

نمی بویمت آری نشان فریب
تو یعنی همان چشم آتش نصیب

مبادا که روزی برنجانی ام
دوباره بیایی بشورانی ام

تو از جنس سربی ،تو از آتشی
و من یخ نگاه و زمستانی ام

دعا می کنم تا رسد بعد از این
شب زلزله،فصل ویرانی ام

در هوای دانه هر جا پا نهادم دام بود
هرطرف بگریختم صیاد خون آشام بود

دل به کس باختم عشق مرا افسانه خواند
هر چه در سر پروراندم آرزوی خام بود

هستی من ، عشق من ، اندیشه ی من ، کار من
زورقی بشکسته بر امواج ناآرام بود

خواستم از باده کامی تازه سازم ای دریغ
جز شرنگ غم نبود ار باده ای در جام بود

آنچه از دست داده ام غیر متاع جان نبود
وآنچه از دوران ستادم حسرت ایام بود

شیخ مسجد جز فریب اهل دل کاری نداشت
بخت بد ، همراه من زآغاز تا انجام بود

من زخوشبختان حدیث روز را بشنیده ام
ورنه بر من زندگانی تیره و تار بود

کامیاری نیست در آزاداندیشان ، « حمید »
لذت هستی بکام مردم خود کام بود

☑ سلام برشما ::: -( دنیای عزیز )-